Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць

Оптом почвогрунт в Зеленограде заказывают на строительные объекты.

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

1941

Сярэдняя: 4.3 (73 галасоў)
He шкадуйце, хлопцы, пораху, куль гарачых і гранатаў. Усе, каму свабода дорага, падымайцеся на ворагаў, на катаў! Пушча змрочная, высокая, недаступная паляна, будзь ты могільнікам ворагам, стань прыстанішчам для сокалаў — партызанаў. Век жывым звяр'ю не вырвацца і ад помсты не схавацца. Нашы сілы растуць, шырацца, — над Дзвіной стаім, над Прыпяццю на варце. Днём буранамі крылатымі, быццам цень, праходзім ноччу сонным лагерам, між хатамі, зніштажаючы гранатамі банду воўчу. Чуюць гады ў кожным шораху, што ўжо блізіцца расплата, чуюць з страхам песню ворагі: не шкадуйце, хлопцы, пораху на катаў!Air Jordan XIII 13 Shoes


Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)
Вятры і стэп шырокі дарогу абступілі. Бялюткія аблокі на жоўтым небасхіле. Пад'ехаўшы, мы бачым: аблокі засцяць горад. Стаяць у стэпе, значыць, пад вечным снегам горы. Адкуль тут горы? Роўны прастор ля магістралі. ...Стаяць стагі бавоўны, што ручанькі збіралі. adidas


Сярэдняя: 5 (1 голас)
Муэдзін ахрып і з мінарэта, стомлены, як вол, пачаў мычэць. Не ідуць — крычы хоць усё лета — мусульмане верныя ў мячэць. Людзі ў полі; просіць піць бавоўна, і пшаніца просіць: пара жаць... Праплыве хмурынкаю раптоўна каля сцен мячэці паранджа. Муэдзін кабету прывітае, сам сабе прамовіць муэдзін: «Паранджу, напэўна, надзявае, каб хаваць маршчыны ад мужчын...» А ў даліне сонца разлілося, з гор грыміць сцюдзёны вадаспад, і цалуе спелае калоссе шчокі загарэлыя дзяўчат. Ім не трэба чорнага чачвана, ззяюць вочы шчасцем і красой. Паранджа з краіны ўсёй сарвана, нібы ноч мінуўшчыны цяжкой. Adidas sneakers


Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Гэта ўсё — знаёмыя шляхі. Аглянешся — затанулі ўдалеч. На адных — палын расце глухі, На другія — зоры ападаюць. Пры юнацтве, што здалёк звініць, І арлы садзіліся ахвоча, Часам — каб да лёту заманіць, Часам — каб выдзёўбваць вочы. Але мы, улюбіўшыся насмерць У шляхі, пракладзеныя ў заўтра, Навучылі песню разумець, Што ў змаганні і загінуць варта. Вокам на шляхі куды ні кінь, — Тлеюць косці звестуноў прадвесня І ляжаць жалобныя вянкі Анямелых з болю верных песень. Не даклічацца ніякая вясна, — Голас расплывецца ў чыстым полі, Не збудзіўшы стомленага сна Змагароў, загінуўшых за волю. Але хай высокі маладняк Боль магіл кране карэннем шчырым, — І насустрач заўтрашняга дня Нашы песні зазвіняць з-пад жвіру.Nike Air Force