Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Анатоль Вялюгін

Vjaljugin.jpg
Нарадзіўся 27 снежня 1923 года ў вёсцы Машканы Сенненскага раёна Віцебскай вобласці ў сям'і фельчара. Скончыў Мінскі педагагічны інстытут (1948). Працаваў у газетах «Чырвоная змена», «Звязда» (1939—1940), «Літаратура і мастацтва» (1945—1946), з 1946 года рэдактар аддзела паэзіі часопіса «Полымя». З першымі вершамі выступіў у друку ў 1938 годзе. Аўтар паэтычных кніг: «Салют у Мінску» (1947), «Негарэльская арка» (1949), «На подступах» (1952), «На зоры займае» (1958), «Насцеж» (1960), «Адрас любві» (1964, выбранае), «Вершы і балады» (1969), «Верасовы ўзятак» (1974), «Песня зялёнага дуба» (1989), зборнікаў вершаў для дзяцей «Галубы» (1949), «Тры гудкі» (1951), «Рыбы нашых рэк» (1952), «Дзіцячы сад» (1954), «Вада і вуда» (1967), паэм на гісторыка-рэвалюцыйную тэматыку «Бацька Дняпро» (1955), «Вецер з Волгі» (1964). Выйшлі Выбраныя творы ў 2 тамах (1973, 1984). Па яго сцэнарыях пастаўлены мастацкі двухсерыйны тэлефільм «Рэха ў пушчы» (1977), мастацкі фільм «Глядзіце на траву» (1985) і 40 дакументальных фільмаў: «Дарога без прывалу» (1964, з Р. Няхаем), «Балада пра маці» (1965), «Бацька Нёман» (1966), «Арліная крыніца» (1966), «Генерал Пушча» (1967), «Белая вежа» (з С. Сплашновым, 1968), «Там, за ракой - Дзяржынава» (1968), «Агонь» (1969), «Таямніца Івянецкай пушчы» (1970), «Я - крэпасць, вяду бой» (1972), «А зязюля кукавала» (1972), «Магілёў - дні і ночы мужнасці» (1974), «Гарызонты дарог» (1977), «Навальнічная далеч памяці» (1985) і інш. Выступае і як перакладчык. У яго перакладзе на беларускую мову асобнымі выданнямі выйшлі М. Лермантаў «Каўказскі палоннік» і «Баярын Орша» (паэмы, 1950), Ю. Тувім «Падарунак дзецям» (1956, з С. Дзяргаем), Э. Межэлайціс «Паэма братэрства» (з М. Калачынскім, 1958), П. Варанько «Хлопчык Памагай» (1958), Д. Белавус «Птушыныя галасы» (1960), М. Нагнібеда «Званы Хатыні» (1973) і «Матулям з Расон» (1979). Пераклаў паасобныя вершы Ў. Маякоўскага, А. Міцкевіча, У. Бранеўскага і інш. Склаў зборнікі «Мы іх не забудзем» (1949), «Крывёю сэрца» (1967). Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны I ступені, «Знак Пашаны» і медалямі. Заслужаны дзеяч культуры Беларускай ССР (1969). За паэму «Вецер з Волгі» ўдастоены звання лаўрэата Літаратурнай прэміі імя Янкі Купалы (1964). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1968) за кінасцэнарый «Генерал Пушча». nike


Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)
Вятры і стэп шырокі дарогу абступілі. Бялюткія аблокі на жоўтым небасхіле. Пад'ехаўшы, мы бачым: аблокі засцяць горад. Стаяць у стэпе, значыць, пад вечным снегам горы. Адкуль тут горы? Роўны прастор ля магістралі. ...Стаяць стагі бавоўны, што ручанькі збіралі. adidas


Сярэдняя: 5 (1 голас)
Муэдзін ахрып і з мінарэта, стомлены, як вол, пачаў мычэць. Не ідуць — крычы хоць усё лета — мусульмане верныя ў мячэць. Людзі ў полі; просіць піць бавоўна, і пшаніца просіць: пара жаць... Праплыве хмурынкаю раптоўна каля сцен мячэці паранджа. Муэдзін кабету прывітае, сам сабе прамовіць муэдзін: «Паранджу, напэўна, надзявае, каб хаваць маршчыны ад мужчын...» А ў даліне сонца разлілося, з гор грыміць сцюдзёны вадаспад, і цалуе спелае калоссе шчокі загарэлыя дзяўчат. Ім не трэба чорнага чачвана, ззяюць вочы шчасцем і красой. Паранджа з краіны ўсёй сарвана, нібы ноч мінуўшчыны цяжкой. Adidas sneakers


Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Старых гарадкоў гарацьба на пяску залатым. Па схілах лісцвянак і кедраў жывы малахіт. I не хмары над імі — гэта вогненны дым тваіх кузняў і домнаў, зямлі расіянскае шчыт. Тваёй сталі аржавіна у вяках не кране, і падкоў тваіх цокат на брусчатку атрос белагрывы данчак у чужой старане, пеннай цёплай губою ловячы прускі авёс. За Одэрам зноў ты орды глушаш басам гармат. Легендамі, як туманамі, сябе абвалок. Каля топак шчыруеш, гарнавы і салдат, узняўшы высока і дыму, і славы вянок. Эталоны ляцяць. Шугае агнём палігон. Рамеснікі ў чорных шынельках бягуць на завод. Перазовы гудкоў, таежных дарог перазвон ад кумыснага стану да закутых ільдамі вод. Прашу я: пазыч вышыні мне, арліны шыхан*, крылата застыгшы па-над вяршынямі гор, яшчэ раз расхіні мне працы бяссонны прастор! На ростань пазыч вышыні мне, арліны шыхан. *Шыхан — вялізны камень на горнай вяршыні.Nike Air Penny 3