Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ганна Сабела

***

Сярэдняя: 3.6 (12 галасоў)

Ці спякотнае сонца,
Ці, мо, дожджык імжыць —
Усе ідуць насамоце
Сярод мора машын.
Міма смеха дзіцяці.
Міма гора другіх.
“Толькі нас не чапайце”—
Лозунг ціхі для ўсіх.
Азірнешся наўкола —
Толькі дзіву дасі:
Часам мы негатывы
Ў гэтым яркім жыцці.



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Вецер зносіць апошні лісток
І не вернецца ён больш ніколі.
Вось таксама бывае ў жыцці:
Пакідае ўсё, крамя болю.
Разрываючы неба шаўкі,
Хлешча дождж па ізраненым сэрцы.
Не сціхае той боль,
Не зняходзіць ў нябыт.
Нікуды ад яго ўжо не дзецца.
Ну, навошта, навошта так сэрца ірваць?
Адкажыце, нямыя нябёсы!
А нябёсы не кажуць, нябёсы маўчаць,
Бо ўжо боль чалавецтву стаў лёсам.



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Цвітуць белым цветам каштаны.
У восеньскім парку старым.
Калышуць іх вэлюм туманы
І травіць ад вогнішчаў дым.
А вецер, зрываючы кветкі,
Над горадам баль учыніў
Пад музыку соннае рэчкі,
Пад шэпты пажоўклай вярбы.
Цвітуць белым цветам каштаны.
Іх восень у палон не бярэ.
Над горадам у сонцы халодным
Пах кветак чароўны плыве.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Зіма праклінае вёсны.
А я праклінаю памяць,
Што здолела мне данесці,
Што ты для мяне
Радасць.

Вачэй залацінкавых тоні
Мне мрояцца ў жудасцях ночы.
Ніхто словам мне не паможа
Ды памагаці
Ня хоча.

Я рукі да зор узнімаю
І чую іх ціхія шэпты.
Сівер змяняецца сонцам...
Каханне становіцца небам.