Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ключнік Максім

Сярэдняя: 4.9 (8 галасоў)
Свет жыў. У ім жылі і людзі. Здавалася, усё добра будзе. Гулялі, пелі, працавалі І дзетак ціха гадавалі. Садзілі дрэвы, будавалі, За влю сілы аддавалі. Малілісь Богу – дараваў ім, Свабоду, шчасце ён даваў ім. Як, раптам, ускалыхнулася зямля І чалавецтва замерла ў жаху. На міг усталявалась цішіня, У вачах агонь пылаючага даху. У агні тым танчыць злосны сатана, Смяецца, плача, стогне і крыцыць, Іграе громам і маланкай пяруна, Что бурыцца пад ім ўсё і грыміць. У паветра ўздымалісь клубы дыму, Пылаючага лому і зямлі. Схіліліся да долаў з тога ўздыму Усе, хто троху быў яшчэ жывы. І сочыць з-пад каменняў кроў на маставую, З-пад дахаў зрушаных і стогн, іенк, ікрык. Са склепаў хтосці шэпча ўсляпую: О, Божа, дзе я, куды знік? Усё змяшалась у гэтым страшным брудзе. Людзкіх ахвяраў кроў, кавалкі целаў. Здаецца, што хужэй ужо не будзе, І значыць – чалавецтва звар’яцела. Прыйшлі ў 21 стагодзе. Здавалася, разумны стаў увесь Род. Падымецца, узрушыцца і пойдзе Не на вайну, а мірны карагод. Mercurial Superfly low


Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Я памятаю тую восень, Той цёплы вечар, тую ноч. Сустрэў цябе, і мне здалося, Пайшоў, нібы-то, цёплы дождж. Той дождж наліў мне ў сэрца нешта, Адчуў я водар кветак, лісця. Сабраў у сабе пачуццяў рэшткі І пакахаў і, не знаходжу выйсце. С табою ранкам сонца ўзыходзіць. С тваёй усмешкай прачынаецца вясна. Праменчыкамі па табе праводзіць І, нібы лёгка, лашчыць, абуджаючы ад сна. Па аксамітавай тваёй скуры, целу, Ад галавы да самых кончыкаў нагцёў, Гуляюць зайчыкі праменняў спелых І зграйкі лёгкіх каляровых матылёў. На што глядзіш, кранаешся прывабна, Дрыжыць ад дабраты і ажывае, і пяе, І хочыць верыць і служыць аддана, І песціць і кахаць, аддаць усё сябе. Ніхто не можа ўсё гэта парушыць, С табой прырода-маці ўслед ідзе! Ніхто какутаваць ніколі не прымусіць, Яна усё зло ад прыгажосці адвядзе! womens nike shoes