Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Уладзімір Корбан

Нарадзіўся 25 жніўня 1910 года ў пасёлку Барань Аршанскага раёна Віцебскай вобласці ў сям'і рабочага. У 1926 г. пачаў працаваць токарам на аршанскім заводзе «Чырвоны Кастрычнік». Сярэднюю адукацыю атрымаў у вячэрняй школе (1930). У 1930-1932 гг. - токар на Ленінградскім суднабудаўнічым заводзе. У 1932-1934 гг. - у Чырвонай Арміі. Потым працаваў старшынёй заўкама аршанскага завода «Чырвоны Кастрычнік», старшынёй будкама льнокамбіната. Удзельнічаў у паходзе 1939 г. у Заходнюю Беларусь. Завочна вучыўся ў Менскім юрыдычным інстытуце (скончыў два курсы). У гады Вялікай Айчыннай вайны камандаваў стралковай ротай, працаваў у аператыўным аддзеле штаба дывізіі, удзельнічаў у баях пад Бранскам і Арлом, за вызваленне Беларусі, ва Ўсходняй Прусіі. У 1946 і ў 1948-1952 гг. зноў на заводзе «Чырвоны Кастрычнік» - галоўны механік, начальнік цэха, начальнік апдзеда кадраў. З канца 1946 да студзеня 1948 г. - дырэктар цвікавага завода ў Лідзе. З 1952 г. працаваў у часопісе «Вожык», у 1967-1971 гг. - галоўны яго рэдактар. Сябра СП СССР з 1948 г. Першыя байкі надрукаваў у рэспубліканскім друку ў 1946 г. Аўтар зборнікаў вершаў, баек і фельетонаў «Мы іх ведаем» (1950), «Байкі» (1953), «З вецярком» (1957), «Дакладныя прыкметы» (1958), «Гарачая прыпарка» (1959), «Дзе гэта вуліца?» (1961), «Сіняк» (1964), «Не на сваім месцы» (1965), «Свінні ў рэпе» (1968), «Дзям'янава юшка» (1970), «Шклянка чаю» (выбранае, 1970), «Закаханы морж» (1972), «Выбранае» (1976), «Жук і мёд» (1980), «Не на сваім месцы» (1990), зборнікаў гумарыстычных апавяданняў «Да цешчы на бліны» (1963), «Дзядзькава крыўда» (1982). Для дзяцей выйшлі кніжкі вершаў і баек «Янка і санкі» (1957), «Пра жывёл і пра звяроў» (1963), «Учора, сёння і заўжды» (1963), «Суседні двор» (1967). На беларускую мову пераклаў творы І. Крылова, Лесі Ўкраінкі, Т. Масэнкі, Мірмухсіна, А. Юшчанкі і інш. Узнагароджаны ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, Айчыннай вайны II ступені, Чырвонай Зоркі, «Знак Пашаны» і медалямі. Заслужаны дзеяч культуры Беларускай ССР (1970).Air Jordan II High


Сярэдняя: 4.1 (49 галасоў)
Сабака — чалавеку друг. Што так яно, — даведзена вякамі. Заўжды ён быў у чалавека пад рукамі: Нязменны следапыт і паляўнічы ўдалы, I нават касманаўт, як Лайка даказала, — Таму й павага да сабакі скрозь. I вось Малой балонцы крыўдна стала, I агарнула яе злосць. «Дзе ж праўда ёсць? — Падумала яна. — Каму павага? Шпіцам ды аўчаркам? Балонкам жа пустая чарка? А годнасць у сабак усіх адна. Хіба не так? Ды гэта тэрмінова Я даказаць гатова I дакажу, Сабачы спрыт балонак пакажу Усім, усім!» I шустрая балонка, Як вывелі яе на двор гуляць, Падбегла да варот і ну брахаць На ўсіх вакол задзірыста і звонка. «Чаго ты гаўкаеш — дазволь спытаць, — Азваўся верабей. — Прычын няма ж і знаку». «Гаў, гаў! — хачу ўсім даказаць, Што і мяне лічыць патрэбна за геройскага сабаку I, як аўчарку, паважаць!» Павага толькі з тым гатова знацца, Хто ўмее плённай працай Дабівацца Ўзлёту, дасягненняў, росту. А іншы думае парой, Што ўсё на свеце дужа проста: Пагаўкаў — і герой.Nike


Сярэдняя: 4.5 (34 галасоў)
Баран брахаць наўчыўся, як сабака, Дзе толькі ні ідзе, усё — гаў! ды — гаў! «Ого! — здзівіўся Конь, — ты, бачу, забіяка!» «А што ж, — я майстрам слова стаў!» «Ну, гэтага б я не сказаў, Хаця і сапраўды ты налаўчыўся, Але майстэрства не набыў. Каб ты бязмозгім бараном не быў, Дык і брахаць бы не вучыўся. Падумаеш, знайшоўся зух! Скажу табе, што будзе проста дзіва, Калі ты не патрапіш на ланцуг, Бо ты цяпер Баран брахлівы. А брахуну,— дадаць магу,— Належыць і сядзець на ланцугу».Air Vapormax Plus TN


Сярэдняя: 4.6 (11 галасоў)
Вярнуўся з выраю вясною Шпак I, сеўшы на вільчак, Спяваў пра падарожжа. Аб тым, дзе быў, як там прыгожа, Як цёпла, калі ў нас зіма даецца ў знак, Пра моры, пра вяршыні, пра уцёсы. I нават Бусел са старой бярозы — «Так, так!» — Падтакваў спеваку, Захоплены той песняй меладычнай, — Ён сам не мала бачыў на вяку. А Верабей сядзеў на свірне, убаку, I паглядаў на спевака скептычна. Нарэшце ён суседа перабіў: «У выраі, ты кажаш, быў? Брахня, суседзе. Моры! Горы! — На свеце ж гэтага няма нідзе! Калі ўжо гутарка такая ў нас ідзе. Дык я табе ўсю праўду растлумачу: Я лётаю на загуменне сам, — Такая далячынь! — але і там Ні гор, ні мора я не бачу. А ты пра вырай тут спяваеш нам... Ну, дзе, скажы, дзе вырай гэты?» Малы палёт — малыя веды.Nike Air Force