Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Уладзімір Арлоў

arlou.jpg
Нарадзіўся 25 жніўня 1953 года ў горадзе Полацку ў сям'і служачых. Скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1975). Выкладаў гісторыю ў школе ў Наваполацку (1975-1976). З 1976 г. працаваў у рэдакцыі гарадской наваполацкай газеты «Хімік» - карэспандэнтам, загадчыкам аддзела, намеснікам рэдактара. З 1988 г. - рэдактар выдавецтва «Мастацкая літаратура». Віцэ-прэзідэнт Беларускага ПЭН-цэнтра з 1989 г. Сябра СП СССР з 1986 г. Першыя творы змясціў у самвыдатаўскіх альманахах «Блакітны ліхтар» і «Мілавіца». Дэбютны празаічны зборнік «Добры дзень, мая Шыпшына» выдаў у 1986-м, пасля чаго выйшлі яшчэ трыццаць кнігаў прозы, эсэістыкі і паэзіі, у тым ліку «Таямніцы полацкай гісторыі», «Адкуль наш род», «Ордэн Белай Мышы», «Час чумы», «Каханак яе вялікасьці», «Сланы Ганібала», «Адкусі галаву вароне», «Фаўна сноў», «Краіна Беларусь», «Паром празь Ля-Манш». Аўтар кніг апавяданняў і аповесцей «Дзень, калі ўпала страла» (1988), навукова-папулярнай кнігі «Асветніца з роду Ўсяслава» (1989). Пераклаў з расейскай мовы гісторыка-этнаграфічны нарыс М. Улашчыка «Была такая вёска» (1989). Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола Беларусі (1986) за кнігу «Добры дзень, мая Шыпшына». Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны.Nike Jordan


Сярэдняя: 4.3 (16 галасоў)
      Там жыве самотнік, — кажуць людзі
пра вежу, што стаіць між балотных пустак. —
Памерлі ўжо тыя, хто бачыў яго.

      Блукаю я пусткамі, гляджу на вежу, думаю
затоена: там жыве самотнік.
      Толькі няма ніколі святла ў адзіным яе вакне.
      Толькі няма ніколі слядоў вакол вежы.
      Толькі няма ў яе ўваходу.

      Зладзіўшы драбіны, дасягну адчыненага вакна,
      запалю ў галубніцы свечку,
      убачу на стальцы пергамен,
      прачытаю ў ім:

      Я збудаваў гэтую вежу,
      я замураваў сябе ў ёй,
      я разбурыў за сабою, падымаючыся ўгору, сходы... —
      птушыны след заместа працягу. 
 
      Чытаю пергамен уголас.
      З вечаровага неба ляціць да мяне птушка.
Air Max 90 LTHR Suede


Сярэдняя: 4.1 (20 галасоў)
Кожны дзень праплывае нада мною высокае воблака з тонкім жаночым профілем. Што гаворыць мне неба? Нагадаць хоча тую, з якой развітаўся? Але я не пазнаю яе. Кажа пра тую, якую кахаю? Але я не пазнаю яе. Прарочыць тую, якую сустрэну? Але я не пазнаю яе. Дзень пры дні праплывае па небе высокае воб- лака з тонкім жаночым профілем. Дзень пры дні бачу слёзы на вейках у той, што кахаю. Дзень пры дні завешваю раніцай вокны. Але там, за шторамі, плыве па небе высокае воблака з тонкім жаночым профілем.Nike Hypervenom Phantom III Low


Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)
He спі, калі сонца сядае, бо заснеш з ім разам, а ўранні ўжо не прачнешся. He глядзі ў люстэрка апоўначы, бо растанеш у ім, як солі драбінка ў студні. He любіся з дзеўкамі ў жыце і ў красках не любіся, бо колькі каласоў зломіш — столькі людзей ад голаду сканае, а колькі красак звяне — столькі дзетак на свет не народзіцца. Пажатае жыта даўно, і поплаў мой скошаны. Сонца сядае. Глыбее ў дубовай асадзе бабуліна люстра.Men's Tops