Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

грамадзянская лірыка

Сярэдняя: 4.6 (100 галасоў)

Беларусь – мая краіна!
Беларусь – мая Дзяржава!
Беларусь – мая Айчына!
Беларусі маёй слава!

Хай жыве, народ магутны
Ты вялікі мой народ!
Белатвары, златакудры
І прыгожы як узыход!

Хай сыдуць навекі чары
З твару радзімы маёй,
І ляцяць як у небе хмары
Над прасвяднаю зямлёй.

Нібы кельцкія друіды
Мы спяваем гімн вятроў!
Вострыя да гневу дзіды
Гэта вастрыня дзядоў.

Зломяць ворагі кіпцюры
Бо таму што слаўлю я –
Зямлю да болю родную
О, прарадзіма мая!

І на поўнач – пабудова,
Брат, ваўчыны дыверсант
Са штандарамі: RaHoWa
Захоўвае Крывеланд!

Адраджаецца Дзяржава
Абнаўляецца зямля…
Беларусі маёй слава!
Ты паплечніца мая!



Сярэдняя: 4 (32 галасоў)

Сябры, замест атруты астракізму
цярпення назапасім, шкварак, крынак…
“Адзінай вернай…” шлі ўжо к камунізму,
а выйшлі ўсё адно — на рынак.



Сярэдняя: 4.7 (22 галасоў)

Вельмі кахаю, вельмі нуджуся
Я па табе, дарагая мая.
Золатам славы сцяг Беларусі
Гнеўна падніме, у напад рука!

Мы беражом нашу горкую памяць
І перамогі, у крыві беражом.
Вольнасць і праўду, веру і самасць
Усё тое што нас, асвятляе агнём!

Чытай мае гімны, чытай мае радкі
Яны прысвечаны каханаму краю,
Не любы мне песні, чужыя загадкі
Іншай старажытнай зямлі не жадаю.

Лясы мае горы, азёры, балоты…
Песня тужлівая ў небе плыве,
Гэта мае квітнеючыя шыроты
Цябе я кахаю – Радзіма Жыве!



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Жыццё--рачная плынь

Жыццё нясе нас, як рачная плынь,
Віруе-круціць, бы ў вадавароце,
А недзе засталася неба сінь
І сонечныя зайчыкі на плоце.

Мне кажуць, што і сёння гэта ёсць,
Спрачацца, пэўна, тут ужо не будзеш,
Але маленства, як жаданы госць,
Яго, як ні старайся, не забудзеш.

Цяпер здаецца, што раней было
Усё намнога прыгажэй і лепей.
Дзіцячых сэрцаў ласка і цяпло
Патрэбны нам, як парасткам у глебе.

Як хочацца вярнуцца хоць на дзень
На той далёкі астравок дзяцінства.
Сіней там неба, поле зеляней,
Там многа сонца, радасці, адзінства...

Мы прабяжымся хіба толькі ў снах
Па тых знаёмых, блізкіх нам узлесках,
Дзе веснавы чакае нас размах,
Зямля ў пяшчотных красачках-пралесках.

Жыццё нясе нас, як рачная плынь,
На хвалях мы трымаемся няўмела.
Як хочацца, каб неба таго сінь
Была заўсёды з намі, не цямнела.

1994 г.