Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ладзімір Зброя

Сярэдняя: 3 (11 галасоў)

Вясна атручвае блакітам
І цеплынёй пяшчотных слоў.
Каханне пранікае ў кроў–
Вясна атручвае блакітам,
Паводкай каляровых сноў.
Дзе сэрца вершамі прабіта –
Вясна атручвае блакітам
І цеплынёй пяшчотных слоў.



Сярэдняя: 3 (10 галасоў)

Я знайду многа шчырых пачуццяў і слоў,
Па палетках тваіх ідучы,
Каб усім паказаць: трапяткая любоў
Дзіўным імем у сэрцы гучыць.

Ажываюць легенды даўніны сівой,
Вольнасць духу і продкаў зямля.
Ты сілкуеш з калыскі пяшчотай сваёй,
Ты – надзея і праўда мая!

Дзе ж у свеце сустрэць прыгажэй і мілей
У вянку з васількоў і суніц?
У прасторы якім сонца ззяе святлей
Ад натхняльна пявучых крыніц?

Скрыжаванні шляхоў прывядуць да цябе –
Узыйду на бацькоўскі парог.
Толькі тут у спагадзе душа адпачне
Ад сумнёваў і смутных трывог,

На зямлі той, што ў спадчыну далі дзяды,
Каб тут жыць, за яе паміраць.
Беларусь, дзе ж яшчэ ёсць такая, як ты? –
Не збіраюся нават шукаць.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Блукаю паміж вёснамі і зімамі,
Праз восеньскі гукаю зорапад
Хвіліны, што магу назваць счаслівымі,
Хвіліны, што не вернуцца назад.

Шукаю іх. калі дажджамі летнімі
Амытая вясёлка паўстае,
Калі ляцяць імгненні непрыкметныя,
Каля ўспамін пакою не дае.

Мінулае ўзарвецца бліскавіцамі
Над паласой шумлівага ралля
І застанецца сціплаю сініцаю,
Пакінуўшы ў аблоках жураўля.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Віно, як недапітае каханне...
Я напаўняю куфар, я лаўлю
з невыказаным сэрцам хваляваннем
твой твар і вочы ў бляску крышталю.
І, пахам адурманены знаёмым,
шукаю вуснаў. Сам у барацьбе
яшчэ сяджу хвіліну нерухомы,
а потым выпіваю, як цябе...