Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

хлеб

Сярэдняя: 4 (67 галасоў)
У шумным гурце мужыкі Гавораць пра палітыку, Хоць і яна ім не з рукі, Як той агонь на прыпеку. Самоса тут і Пехлеві — Каран каранаваны. Ці мала выцекла крыві Пад грукат барабанны? А потым стануць разважаць Яны пра век нейтронны I доўга будуць размяжаць Зялёны колер з чорным. Пакуль не скажа дзед які З развагай аналітыка: «Хлеб трэба сеяць, мужыкі, Без хлеба — дрэнь палітыка».womens nike shoes


Сярэдняя: 4.1 (77 галасоў)
Хлеб у хаце!.. Пахучым сонцам Цёплы бохан з покуці свеціць... Мы сягоння рады бясконца, Мы сягоння — райскія дзеці. Ды ў маці маршчын не меншае, А ў маці скрозь смех — слязінкі, Бо апошняя радасць першая, Бо няма ні адной мучынкі. Толькі добры жнівень замесіць З ураджаю новага радасць, А да жніўня — нягод завеса, А да жніўня шчэ хмары з градам. Але сёння свята ў хаце, Мы шчаслівыя з братам меншым: Елі хлеб, што спякла нам маці! Елі хлеб, на слязах замешаны...nike


Сярэдняя: 3.7 (39 галасоў)
Вялікія вочы – па бохану
У людзей галодных,
Асабліва ў дзяцей, якім
Не зразумець ніколі:
«Трэба араць»,
                     «Трэба сеяць».
А чым араць?! А чым сеяць?!
Яны толькі ведаюць хлеб
Як смачны вялізны бохан
З мецінамі ад пальцаў,
Што маці для ўкрасы зрабіла
Перад тым, як садзіць у печ...
Яны толькі ведаюць нож,
Якім крояць хлеб,
Яны першабытна чуюць
Пах аржанога хлеба,
Ён кружыць ім галаву,
Схапіць яны хлеб гатовы,
Калі нават сказаць ім,
Што ён замініраваны, –
Яны не вераць вачам,
Яны толькі чуюць пах
Аржанога хлеба...

У тыя гады галодныя
Мы нават на маладзік глядзелі,
Як на надкусаны бохан.

І раптам па вёсцы чутка:
Зіна, наша суседка,
Вучыцца едзе на пекара!
Адразу для нас яна стала
Загадкаваю асобай,
Не нашаю, не вясковай,
А незямною ўладай надзеленай,
Хоць разам па загароддзях
Збіралі мы лебяду.
І ўжо яна ў нашых думках
Не ў вёсцы жыла, не з намі,
А недзе далёка-далёка,
У казачным нейкім палацы,
Дзе белыя, белыя сцены,
З самых бялюткіх булак.
І Зіна – у гэтых сценах.
Відаць толькі ўсюды
Шчаслівыя Зініны вочы.

Я ехаў нядаўна ў трамваі.
Разгаварыліся дзве дзяўчыны:
– Дзе ты працуеш?
– На хлебазаводзе.
– Падабаецца хлеб пячы?
– Ат, няхай яго ліха...

Як мне хацелася крыкнуць:
– Не крыўдзіце хлеб, ён – жывы!
Nike Tiempo Legend VI FG


Сярэдняя: 4.1 (52 галасоў)
Ці гэта звычка, ці патрэба – Адчуўшы лепшы ў свеце пах, Я зноў цалую бохан хлеба, Які трымаю у руках. Вось гэта водар! Ну й духмяны! Смачней за ўсё, што з ім ядуць! Але ж і варты той пашаны, З якой на стол яго кладуць! Ў ім болей кошту, чым каштуе. Ды я без хлеба не магу – Нібы ласунак ем – смакую І, нібы скарб свой, берагу. Ў ім – веліч сіл зямлі і неба: Тут і сяўба, і ўсходаў рост, І бласлаўленне шчодрай глебы, Якой не шкодзіць і мароз. І шум дажджоў, і сонцапёкі, І каласоў налітых звон… О, хлебаробы! Хлебапёкі! За вашу працу – вам паклон! За мазалі, за кроплі поту, За працу – зранку да начы… І я ізноў цалую ўпотай Скарынку, цёплую з пячы… А як за стол сядаю есці, Хоць і прысмакі ёсць калі, Імкнуся “Дзякуй” небу ўзнесці За хлеб, што маю на зямлі…Nike