Далібог, калі бы я была мужчынам,
Не стамілася б ніколі адзначаць:
Што за кветкі - беларускія жанчыны!
Іх насіць бы на руках і шанаваць!

Каб сутычкі не разгортваліся ў сваркі
І каб шлюб ды не ўспрымаўся, бы турма.
А ці ж лёс наш гэткай радасці не варты?
Ці сапраўдных мужыкоў ужо няма?

Мы кахаем, нараджаем і гатуем,
Мы прасуем, пыласосім, пылатром.
Мы дзяцей расцім, і вучым, і ратуем.
Але прыйдзе муж – і ў морду кулаком.

Ўсё часцей ужо пайшла такая мода:
Цыгарэтка, скавародка, бутылёк...
А дзе ж наша, дзе жаночая свабода?
А ці ж ты мяне не любіш, мужанёк?

Паглядзіце ў нашы вочы, ў нашы душы.
Не шкадуйце нам каханне паказаць!
Як жа лёгка ўсё святое ўраз парушыць!
А ці зможам потым зноў пабудаваць?

Зазірніце ў нашы сэрцы, ў нашы твары.
Як жа шмат ў Беларусі прыгажунь!
У тэатры, ў магазіне, на базары…
Нават вочы разбягуцца ад красунь!

Хто б калі не вандраваў па белым свеце,
Дзе прымаюць нас і дзе нас пазнаюць,
Паміж многіх, беларусачке-кабеце
Перавагу іншаземцы аддаюць.

Калі нават апранецца і няброска,
Не знайсці яе прывабней і мілей!
З тонкім станам – быццам юная бярозка.
Усміхнецца – сэрцу стане весялей.

Што ж яе не паважаюць на Радзіме?
Выйдзе замуж – і, бы конь які, пашы.
А супруг, бывае, што і не абдыме.
А, бывае, і нагадзіць на душы.

Мужыкі! Найдаражэйшыя супругі!
А мо хопіць дурака-та ўжо валяць?!
Ці не час жыццё мужчыне ўзяць у рукі
І жанчыну, нібы кветку, пеставаць?

Ці ж яна ў вас што лішняе канюча?
Каб за мужам жыць і радасці не мець?
Мы чакаем… Спадзяемся… Ды балюча -
Нат у вочы ўжо няма каму глядзець…