Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Блогі

На Яблычны Спас у адну кватэру пазванілі. Гаспадары, убачыўшы бабулю з працягнутай рукой, тут жа зачынілі дзверы. Яны і сваю маці справадзілі ў дом для старых, бо ім стала цесна жыць пад адным дахам. Але і пасля гэтага ў іх успыхвалі сваркі, ад якіх найбольш пакутавала дачушка Верачка. I зараз, убачыўшы бабулю, якая пайшла ні з чым, дзяўчынка ледзь не заплакала ад жалю.


Чароўнай мелодыяй сэрца жыве, Душа пачынае спяваць, Фантазія ў небе павольна плыве, Пачуцці высока ляцяць Эмоцыі шлях пракладаюць, Учынкі апоўдні маўчаць. Я бачу, што людзі чакаюць Таго, каго могуць кахаць. Паслухайце ўсе, не жадайце Такога, што можна згубіць. Краіну бацькоў адшукайце Спрабуйце яе бараніць... Мне хочацца ў сэрцы пакінуць Прыгожае збожжа ў палях.


Іван Рыжоў  ( к.ф. Цень знікае апоўдні)
Зноў ляціць на поўнач клінам жураўлінай зграі вырай Буду зноў чакаць уплыву. Пад уплывам глузд не мілы. Каб любіць мацней напэўна. Разумею толькі з верай. Без яе вясна што восень. Быццам я той вырай поўдню. Быццам больш і не існуе мне настаўнікаў кашулей. Апранайце ж жураўлі мне хоць далонь сініцай. Шчыра.


А на здымКу сь схыба дві розкы
Но й пою гонды во зь Я не вельмі яшчэ паэце. Ды і проста – зу7 не ваш. Я бо тольКі сь всяво змарнелы Коце-браце Лісіцаў нахабн. Гот як я во шурую сенцэ! Ну, навільнікам, да, а як ш. А ў мяне-та й нема ні пенса й, Каб купіці у рвані штана ж. Декуй Богу, жывый шэ трохы! От і лапаю девок жа, х. Ну, вытегують сокы апошні Разве во хоць таКі зь дзяўчатк.


DSC04553---.jpg
Нысэцьця уф Магільн. Ды пціч сваё ціф-цьфік… Луна ву Рыбку закацілась! Кузако стала прамо бы вж. А мні хоть со смытано сырку б… А то всю ніч на крыс дывывсь. Ну, кубаТурка бо ва ў турКа ж. Страшэнна! Ржева. Все вжэ з дырк. І вот куды ля мні зайіхаты, Шоб хату в аньДуньЛінь? А, вой, на вуліцы с3жы фш! Ну, моль. Чы й махаон якыйсь… І, вішь, знайшЛі зь сабі нашіст:


DSC04618---.jpg
Печален Гимн, когда страна Влачится за приблудшай мафийкай! От вуш така и хохлома вж: Шэ ны вмырла, моя ты нянька? Ничтожна вош. Но росчысав б Ты но на нич йийи шовковочкы. От всё и гынэ ву хахлив. А ведь почти шо й майнэ Родинка. Мне больно это всё снести. Бо оскорбление ли й совысци, Колы тыбэ пычуть фси псыщ, А ты ны й отзывка достойного фш. От мы тут зарыкы в Лытви.


DSC04550.jpg
Псам мнеса ж хозяйского, То мы скажэм: на хвуй злазь Мы сёння мог бы здзелаць ціп очырк. Да вожжы чось очынь-то закороткы шчэ. Поэтому так, но накропайім жыццёрыска. Хоць бы зь того й Наполеона ж. Вот к нам знов прыйіхалы Коля Брыч. Да й хвалыця своім ровыром. От він якый швыдкый пак: Пса любого догонэ! А мы-то под плотом найшов но кольц з 2. Да й то погнёны шчось.


DSC04711---.jpg
Бо ж дэ ж жыда ты уфпрошь, Кабы он пароль не спёр Дзе-та аж за столь зь. І кому-то трэба ж то. От шчо мні дывосно ў Воўк. Чы то так узе Ласось Надаефш уф Блог? От ты дня 2 зе не ходзь. Да сусетКі зе онь той сь! А навішчо коб Осёл Місцэ знав своё б. Не! Там О но Вершык тфой! А тут фо вець ФОК СЬ! Да! Ў Сашкоў калодц Поўны ш бочкы, шо ты! ... в жыда во ж і й зріцель мног


В нас жэ во тут такой моторчык
Шыва ОМ да Харэ Шрі й в дом Сёння дзень быў неверагодны. Аж стаміўся тут мой Брылёк. Ну, бо скокі жа гэта можна, Каб сянцо во гніло за плотам! І вот мы пасля сан… кюлотаў, Ну, дакашваў аж фронт жытоў. Метыр з 2цыть аж травы гопнулісь. Зарэ ж слягуць. Тады ты што? Ну, й с рання мы, слегка ж паджрамшыс, Ха-ха, ха-ха, на пусты жывот, Так прашлісь, можа, с сотак с пару ўж,


Ну, вот, віш, корову ж пасэм?
А ты мне чаго венік в зебр? А мы тута шо вам. Цвыточкы жэ в морду сь. А шо шэ табе, кабы есль, Мо, й с кошыка зробыть татарская мордыль Якого плытёного пне шч? І вота: лытеть фсі ошмёточкы помпы За во дэ ограду поэт! Бо ж мы не спаймаф ш а ні бітую цёлку сь За гэтым ганебным занетк. Скыдайімо фсё дэ куда нам ны годно фш! Хто в лес, а хто дэся і в фэйс.


Я Звізда
Ростягае жебкам морды. А воны усэ свое! Ах, да ты быстыжый бомбас! Ты мынэ ж во всю уфгробыф, Но закынув кіш іх ф хлев. Ну, і мы жэ тожэ плотнік. Но і знайім чысціць чобат Во оно старухам с прэнт. Ібо ш Месяц дзе з авторка. З Бараном гутаріць борздка ш. Ну, і мы паддайся чэрць. Ззів ж я ж тару гонды мослав. А не тоКі зь яблік квёлій. Та і то се безь овсе й.


Я сягоння хачу расказаць вам, І на беларускай мове нат, Што гэта за год такі ўш – Культуры якыйсь. Бо ш шія ў нас вонь кака! Ці прама зь тоўста-та. Ну, хто дзе тут зойдзе Ў які табе блох тфой. А таму падрыхтоўваўся Я, ох, пак як доўга ўжа. Ну, кабы й кабеты, ха, Ўсё зразумелі уў Бельмаса ж. Ну, от я шэ ў школе Дзяд Ды быў вучань з Оўныкаў сь. І той Дзядовіч-та,


Ны пойму шчось я вас!
Шо, с свого тут каўнерыка
НельГА Й вошк с 5 вам 2ць?



Шэ й ій Дзёньнікаў с 5. А то, відіш, діткы всхотілы вж Шось такого й, бы й ф Саск. Натэ-натэ-натэ зь вам скідкы. От такы, бы й ув Вась. А колы мы навішайім Вжэ пранцывым улад? Так шо вы уж там надывітэсь, Шо за й мова така. Гах, бо ш ныкак на Палісьсі зь А ныма й вжэ й Сіза З. Ну, Зюзька Я! Кусок С3лка. Заморозю! Ух-ах!


.. Раней, у дзяцінстве-юнацтве, у школьныя гады, любіў лета. У дарослым жыцьці ўпадабаў восень. За яе сьцішанасьць-памяркоўнасьць, скупое восеньскае (ведае сабе цану напярэдадні хуткіх зімовых халадоў!) сонейка... А хіба можна з чым параўнаць жоўта-аранжава-чырвоныя, залатыя сполахі восеньскага лесу!..


Кума аднойчы прачытала у газеце, Што недзе там, у белым свеце, Быў злоўлен кіт вялізны. Пісалі, што заважыў ён Дзве сотні тон, Адзін язык быў тоны тры прыблізна! «Вось гэта дык язык! — ускрыкнула Кума. I пляснула ў далоні ад здзіўлення. — Чаму ў мяне такога языка няма? Навошта ён маўкліваму стварэнню? А я ж, каб рэч такую атрымала, Суседку так бы аббрахала,