Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Анатоль Галушка

Сярэдняя: 5 (5 галасоў)
АРОЛ І КРУМКАЧ Яшчэ залева за ракою Маланак нішчыла агні, А над прыціхлаю зямлёю Кружыў арол у вышыні. Крыла магутнага ўзмахам Закручваў вецер у спіраль. І сэрца поўнілася жахам Каго вачэй кранала сталь. Валодар неба, цар птушыны, Не маў у схватках няўдач. Ён раптам бачыць на вяршыню Старой сасны прысеў крумкач. Нябыта чорнаю смалою Абліты плечы і бакі, З агнём апаленай сасною Яны сябры ўжо тры вякі. Не раз з рыпучае галіны, Крумкач, як пільны вартавы Аглядваў сонныя даліны, Кустоў цяністых астравы. ---Скажы крумкач -- каханец лёсу, Спытаў арол , -- Ці гэта здек, Чаму жывеш ты трыста вёсен, А мой такі кароткі век? І хрыплым голасам з вяршыні Крумкач пазваў: -- Ляцім са мной, Спрабуем здохлае каніны, Зап’ем балотнаю вадой. Калі ж адведаў смак і водар Таго, што еў стары крумкач, Сказаў арол :—Я маю гонар І есці падлу, -- не, прабач. --Лепш трыццаць год жывое мяса Мне рваць і піць гарачу кроў, Чым падлу есці столькі часу. Жыві крумкач і будзь здароў. І вольна ўзняўшыся ў неба Ён крыкнуў зычна, бы трубач: --Стагоддзяў доўгіх мне не трэба, Калі так жыць, як ты, крумкач. adidas


Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Сярод кветак сівы, знямелы, Нерухомы застыў палын. І здалося, што ў свеце цэлым Ён застаўся такі адзін. Ён адзін пад купалам неба Дажывае свой шэры век. Міма ж кветак прыгожых, белых Не прайшоў мінак- чалавек. Вабіць вочы іх яркі колер. Захапляе прыемны пах, Што лунае над кветкавым полем, Нібы той легкакрылы птах. А палын? -- Каму ён вабны.. . Не прыгожы з яго букет. Сярод поля стаіць, нязгрэбны І маўкліва глядзіць у сусвет. Кветкі вераць у вечнае лета. Толькі ведае горкі палын: --- Перамеле і тых і гэтых Няспатольнага часу млын. Nike Jordan


Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Глынала ноч дамоў агні, Апошні змоўк сабачы брэх. І толькі поўня з вышыні Халодны бляск ліла на снег. Як здань ў начы, сярод зімы Стаяў самотны чалавек . І ў чорны свет глухі, нямы Глядзеў з-пад з’інелых павек. Нямала пройдзена дарог. Пражытых дзён цяжкі ўжо мех.-- Ды дзе б не быў, забыць не змог Зямлю бацькоў, і гэты снег. І гэты луг, дзе пад вярбою З дыравай стрэхай, без вакон, Прыбіты снегам і журбою Старэнькі хутар быў відзён. Аб чым маўчаў пад гэтым небам? А можа ўспомнілася тут,-- Як пахла ў хаце цёплым хлебам. Жыццё, без гора і пакут. Бо ў той хацінцы, хоць і цеснай, (Чаго цяпер сабе маніць?), Жыла любоў, быў рай нябесны. А зараз цемра аж звініць. --Табе прынёс, зямля, пашану. К табе вярнуўся блудны сын. Гаіць душы глухія раны Блакітам зор і азярын. Каб у сваёй, як пух зямельцы , Ля родных хвояў, і імён, Як прыйдзе час навечна легчы-- Каб быў той луг дзе рос відзён. Kids Footwear Online


Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Здаецца, я ведаю цябе век. Той век, што помню сябе самога. Азярынкі вачэй, з берагамі пушыстых павек. І позірк,-- цёплы такі, не строгі. Мне мроіцца: -- помню пяшчоту, лагоду і смак, Вуснаў тваіх , сасмяглых ад сонечных промняў. На падбародку радзімкі ледзь бачны знак. А колькі яшчэ, чаго не было---- а помню… І голас. —Я ж чуў яго, ведаю, чуў. Такі ён знаёмы, ласкАвы і родны да болю. Каб толькі крануцца ---паловай жыцця заплачу. І другую аддам , каб яшчэ раз сустрэцца з табою. nike