Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Дзмітрый Краскоўскі

Сярэдняя: 4.5 (12 галасоў)
Пра мову спрэчкі весці нам не трэба, Бо так ужо заведзена здаўна, Святыя словы - Хлеб, Матуля, Неба - Нібы малітву, нам дае яна. І брыдкіх слоў не знойдзеш у нашай мове, Шукаць – калі не верыце – дарма, Такіх вы не пачуеце ў размове – У беларускай, проста, іх няма. Ёсць дзесьці мовы лепшыя? Не верце! Хоць сто краін вам прыйдзецца прайсці, Але за беларускую – паверце - У свеце мілагучней не знайсці. Дзмітрый Краскоўскі (п.Івянец) Air Jordans


Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)
Няма цяпла ўжо – восень… І начамі, Пачалі падаць яблыкі ў расу… Саспелі значыць, раз упалі самі. А я так спадзяваўся – абтрасу! А падаюць, то гук падобны дужа – Хоць, мо, здалося проста толькі мне… З чым параўнаць?.. Напэўна з тым, як мужа, П”янога, лупіць жонка па спіне. Дзмітрый Краскоўскі (п.Івянец,Валожынскі раён) Air Jordan XIII 13 Kid


Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)
У кабінет, перад нарадай, К дырэктару пастукаў дзед: -Прыйшоў да вас я за парадай – Машыну ўзяць каб у абед. Травы прывезці трэба з луга, А воз няспраўны – хоць крычы… Дырэктар: “З гэтым зараз туга, Але ў абед, як ўначы – Машыны будуць усё роўна Стаяць без справы. Можна даць! У бугалтэрыі, галоўна, Вам трэба выпіску ўзяць”. Дзед выпісаў машыну, потым З канторы выйшаў пакурыць… Стаяць шафёры каля плоту – Пачалі галаву дурыць. Ды так старанна – твары ззялі: -Машыну выпісаў? Дарма… Квітанцыю ў дзеда ўзялі: -А пра шафёра тут няма! Нагналі страху на старога: -Ды як ты будзеш кіраваць? Не маеш праў! А з гэтым строга! Чуць што – а як рамантаваць?! Ідзі к дырэктару, прасіся! Мо і паслухае цябе. З машынай гора наясіся І жонка дома задзяўбе. На чым ты ездзіў – ровар з гумай І то, мо, на адной назе?! Машына, то ж не конь – падумай, Яна сама не павязе. Канца нарады дачакаўся, Дзед ўсунуў ў дзверы галаву: -Прабач, дырэктарка – прызнаўся - На ёй мне цяжка па траву… І рулявое моцна грае, І нешта задні мост пяе… Хоць шчэ машына не старая, Сказалі хлопцы пра яе: Траіць матор, скрыпяць калёсы, Не свецяць нейкія агні… У возе каб былі атосы – Дальбог, павёз бы на кані! Мяне, дырэктарка, паслухай! Няма правоў… Ды ўжо стары… Каб маладзейшы, ды “пад мухай” Мо й ссунуўся б з якой гары. Нарэшце ставіць ён адзнаку: -З матора нешта там цячэ… Машыну выпісалі – дзякуй! Шафёра б выпісаць яшчэ… Дзмітрый Краскоўскі (п.Івянец,Валожынскі раён) Air Jordan I 1 Shoes


Сярэдняя: 5 (4 галасоў)
Было гэта ў часы Саюза, Як нарыхтоўкі дроў ішлі… Сябры на лоб шукалі гуза – Вядома, што яго знайшлі! А працавалі ў спецбрыгадзе: Лесхоз лес валіць дзень пры дні, Яны ж пасля, па спецзагадзе Звычайна, рвалі толам пні. Каб на расчышчаных палянах Праз год, а можа і праз два, Як прадугледжвалася ў планах, Раслі там дрэвы і трава. Рабочы дзень як завяршаўся, Брыгада ехала дамоў… Мікола памагаць стараўся І сваяку прывозіў дроў. Бо той дзядок – старэнькі, хворы, Меў сад і вуллі пчол трымаў, Сядзеў на лаўцы, віў аборы, Але часцей за ўсё драмаў. Хаця было ў дзеда хобі: Меў невялічкі агрэгат… Калі няўцям якой асобе – Меў самагонны апарат. Пасярод пушчы хутар дзедаў – Міліцыі не да яго… Хто толькі ў дзеда не абедаў - Пакаштаваў пяршак яго. Мікола, як сваяк, вядома, Таксама часта тут бываў. Усё зрабіўшы каля дома, Пяршак таксама спрабаваў. Сказаў аднойчы дзед: - Мікола! Я ў садзе грушу спілаваў. З камля зраблю да воза кола, А пень вось… Як ні карчаваў Не удаецца, каб ён згінуў, Дастаць, праклятага, з зямлі. Каб я з натугі не загінуў, Вы б, можа, хлопцы, памаглі. Мікола дзеду: -Што раз плюнуць. Бутэльку дзед гатуй тады! Пад пень той пару шашак сунуць – Не будзеш болей мець бяды. Назаўтра, як пасля работы Брыгада ехала дамоў, Заехалі да дзеда. Што ты! Не стол, а цэнтр перамоў! Чаго там толькі не хапала: І агуркі, і каўбаса, І мёд… А пасярод стаяла Бутэлька! З водкай, як раса! Сябры рашылі перш паесці І, ясна, выпіць па сто грам… Мікола ўсім сказаў не лезці, Бо ўсё, што трэба, зробіць сам. Пад пень падсунуў шашак пару… Пасля яшчэ… І пару зноў… Апаражніць каб толькі тару – Не везці ж іх цяпер дамоў. Затым, каманду даў схавацца Усім за хату ці за хлеў. Ля пня і сам не мог застацца, Бо ўжо бікфордаў шнур гарэў. Калі рванула – з вокнаў хаты Павылятала шкло ўсё… Сабака ў будцы выў кудлаты, Ў хляве віжчэла парасё… Для дзеда, ясна, гэта драма! Вуллі, без пчол, стаяць адны, А дзе быў пень – такая яма, Як пасля атамнай вайны! Стары ля хаты лямантуе: -А Божа! Гэта ж метраў пяць! Засыпаць яму каб такую Дык трактар трэба мне наняць. Мікола дзеду: -Яму маеш!.. І выдаў лепшую з залеп: -Ты не крычы. Чуць падраўняеш… Накрыеш… Добры будзе склеп! Дзмітрый Краскоўскі (п.Івянец) Nike KD