Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

спатканне

Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)
Але..! Чуеш мяне? – Маўчанне… Няўжо пачынаецца так Прывітанне? Дзякуй табе, Світанне. Мары на даху, Спатканне… З лёту і з маху Мы – зоры Рвалі, краналі, Гублялі. Даволі! Дзякуй вялікі ( За зоры ). Ружа ў небе – То сонца. Ён шэпча словы, Замоўца … Слых мой крануты. І я буду верыць. Але можа досыць Атруты? Але..! Чуеш мяне? – Маўчанне… Няўжо пачынаецца так Развітанне? Не. Мне сэрца, як ты, Ніхто не кране. Скажы, Ці чуеш ТЫ МЯНЕ? Seasonal Footwear


Сярэдняя: 4.5 (47 галасоў)
Далёка ад роднага краю, Чый вобраз па кроплі зьбіраў, У трызьненьні белага маю Самотны паэт паміраў. Ён ведаў, што болей не ўстане, Апошнія зьлічаны дні. Чаму ж аніхто не загляне Зь вялікай і мілай радні? Няшчасная доля – памерці У смутку-тузе аднаму. Дзьвярыма на першым паверсе Хтось грукнуў, здалося яму. Во – крочыць па ўсходках рыпучых, Во – клямкаю бразгае ўжо. I стала ад шчасьця балюча: Няўжо гэта праўда? Няўжо? О Божа! Сама Вэраніка! Яго Вэраніка стаіць! Галоўкаю русай панікла, Журботна, тужліва глядзіць. Букет васількоў і рамонкаў Сьціскае ля сэрца рукой... Праклятая Богам старонка Зайшла да паэта ў пакой! – Ну, што ж ты стаіш, Вэраніка? Не бойся! Бліжэй падыдзі! Я столькі гадоў цябе клікаў – I ўсё заставаўся адзін! Я зьведаў хвіліну адчаю У гэтай чужой старане. Цяпер адзінота, я знаю, Навечна пакіне мяне... За вокнамі пеніўся буйна Захмелены ялцінскі май. За вокнамі ўсплёснула бухта: – Не плач, Вэраніка! Бывай! Яшчэ ты пасьпееш самотна Наплакацца ў горкай журбе. Яшчэ ты адчуеш, як моцна Яго не хапацьме табе.Men's Tops


Сярэдняя: 5 (1 голас)
Давер Да сына, на службу, здалёку прыехала маці; Пытанні—адказы: Ну, як там у бацькавай хаце? А як тут, у часці, матуля паціху пытае. Ці кормяць хоць добра? Наогул, ці ежы хапае? Смяецца салдацік, ды сум у вачах прыхаваны, Бо ён, як лісточак, што з дрэва не ў час адарваны. Ты, мам, не хвалюйся. Я, бачыш, жывы і здаровы, Для вас фотаздымкі даўно ўжо на памяць гатовы. Хлапчына-дэсантнік глядзіць з фотакартак сур’ёзна. І радасна маці, і разам маркотна-трывожна, Бо дзеці для мамы заўжды незагойная рана. Каму ж гэта, сынку, выводзіш ты надпіс старанна? Ды я тут падумаў, навошта пісьмо. Разумееш: Да хаты хутчэй ты за пошту прыехаць паспееш… З надзеяй-даверам у вочы салдат пазірае: Каму перадаць фотакартку, сама, мусіць, знаеш? Ну, як тут не ведаць-- Усміхаецца ласкава маці-- Усе госцейкі бачылі, з кім быў на покуце ў хаце. Далоньку чыю ў руцэ сваёй грэў ты і песціў, То так і сказаў бы—аддай фотакартку нявесце. Ад слоў затрымцелі прыгожыя цёмныя вейкі І сам на сябе зазлаваў ён—як хлопчык маленькі. І зноў, бы ў дзяцінстве, яго супакойвала маці: Дасць Бог, і вяселле згуляем яшчэ ў нашай хаце. 1998 г. Adidas Shoes


Сярэдняя: 1 (1 голас)
Паважаны Тэлефоне! Зазвіні ў яго далоні! Не званю я…Скіну нумар. Ўсё звядзецца ў жарты, гумар. Зазвіні і супакойся! Ён паглядзіць – падалося! Хай…цябе ў руках трымае, Эсэмэскі правярае. Хай… яму будзе прыемна, Мне таксама, узаемна! Зазвіні і супакойся! Ён паглядзіць – падалося! Хай шкадуе… Не званю я… NIKE