Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Дзмітрый Шолахаў

Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)
Шуміць-гудзе завод вялізны, Шматгалосы, многазычны Ад ранку аж да ночы позняй. І ў гэтым шуме, вельмі розным, Пазнаеш ты абавязкова Свой родны цэх безпамылкова. Бо цэхі розныя бываюць, Хто там працуе, добра знаюць. Ды самы знатны цэх – кавальскі. Вядома гэта кут не райскі: Няма там казачных паўлінаў, Не чутны посвіст салаўіны, Камелій яркія суквецці Ў вуглу ніякім не прыкмеціш. Але з дзяцінства кожны знае Як жар у горане пылае, Бо зачарована стаялі Ля кавалёў, калі кавалі Яны жалеза. Бы зарніца Пылае ў іх руках, іскрыцца, І са звычайнага кавалка На свет з`яўлялася дэталька. Сягоння кузня не такая: Электралямпамі ўся ззяе І печы грозныя шумяць І молаты, як волаты, стаяць. Каваль сягоння чарадзей Сярод такіх, як ён людзей, Бо ён каваць умее сталь Яшчэ найлепш, чым той каваль, Які каваў з малых кавалкаў У кузні сельскія дэталькі. Цяпер жа молат многатонны За час куе паковак тону, Такіх складаных, што ўручную Каваль ніякі не адкуе. У стос ляцяць, пылаўшы жарам, Каленвалы. Сваім цяжарам Яны нацягнуць крана тросы, Які на склад адвозіць стосы. А молат б`е, нібы гармата, Хоць затыкайце вушы ватай, І парам дыхае, як змей, Ці страшны нейкі ліхадзей. Зямля дрыжыць, зямля баіцца, Няроўна сэрца можа біцца. Але адважны быў каваль- Ён націскаў сваю пядаль І молат вельмі паслухмяна Каваў пакоўкі каленвала… Давайце ў трактар зазірнем, Яго ўмоўна разбярэм, І рухавік убачым – сэрца, Якое роўна, гучна б`ецца. І каленвал працуе ў ім, Ірвецца аж агонь і дым, Прыводзіць трактар ён у рух І сілу падае да дзьвух Вялікіх колаў у яго Ад сэрца моцнага свайго, Каб трактар мог імчаць па полі І не псаваўся там ніколі, А быў найлепшым скакуном- Жалезным волатам – канём. І ён бяжыць па полі жвава, Імчыць налева і направа, І поле ўсё за дзень засее, Бо працаваць выдатна ўмее. “Беларус” – імя такое Носіць ён, як сэрца тое. nike


Сярэдняя: 3.5 (27 галасоў)
Палыхалі зарніцы, Грымелі грамы- І жорсткія фрыцы Палілі дамы. Крычалі бабулі І дзеці крычалі, Варожыя кулі Крычаць не давалі. І слёзы, і гора Ліліся ракою У грознае мора - Няшчасце людское. І людзі ўзняліся, Як хвалі цунамі, Якія ліліся Ў людскім акіяне. І фрыцаў паганых Змяталі яны За болі і раны, За гора вайны. Каб сёння, як кветкі Нарцыс і камелій Ўсе людзі планеты Ад шчасця квітнелі. І помнілі тое, І помнілі тых - Няшчасце ліхое, Героеў сваіх! Air Max 90 LTHR Suede


Сярэдняя: 3 (2 галасоў)
Залатымі лістамі Клёны адшумелі І стаяць з кустамі, Быццам анямелі. Ветрык не гайдае Чыстыя галінкі, І павук сплятае Сеткі павуцінкі. Air Jordans


Сярэдняя: 3.7 (14 галасоў)
Вясна пяе мне песні мая Вясёлым свістам салаўя, Які, як ветрык, сустракае Прыход вясны і радасць дня. Nike Air Presto Fly