Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

развітанне

Яшчэ не ацэнена
На плячы пляцачок - Не паходны, а модны. Пашыты недзе ў Кітаі, Набыты ўпотай. На вуснах змярзае мята. Роўны выходны, Не кроўю і потам, А півам і музыкай Ператвораны ў свята. Рыпіць пад нагамі сонная глеба. У галаве бадзёра. Ну і што, што мароз, снег?! Ці дождж... Ці што там? Я яшчэ не глядзела ў неба. І вечар нібыта вясёлы. Патрохі калядныя думкі Перакрываюць празрыста, лёгка Жаданне зарыцца ў попел. Каханне, хлусня, пацалункі, Дым цыгарэт маіх тонкіх, Што ў баб зараз модна Паліць, Сціскаючы даўгімі пальцамі З лакам чырвоным, Як кроў... Усё азноў З вуснаў льецца. І нельга спыніць. У цябе няма мазгоў, У мяне - сэрца. Але нечым усё ж давядзецца Мне адагрэцца, Табе - забыць. Хутка з'явіцца новая хваля.. Накрые па самы дах. Новы смак, новы пах, Можа не такі мягкі, А рэзкі ці нават прыкры. Якая-небудзь, скажам, "П'яная вішня". Колер, цяпло, фактура У руках тваіх Будзе нечае іншае. Болю ад словаў, Рук і вачэй маіх. Табе ўжо залішне... "Бывай. Не сумуй. Твая любімая дура."Mercurial Superfly low


Сярэдняя: 3 (5 галасоў)
- Мой дом, бывай! ...І паўстане залеў адказам, Зайдзецца машына балючым даўгім гудком. Багажнік прыстукнуў, як кропка ў канцы расказа. Бывай, мой дом. Мы некуды едзем бясконцымі заваротамі, Па змытай дарозе прасоўваемся ледзь-ледзь. Раённае радыё скардзіцца перашкодамі, Але і без іх анічога не зразумець. А недзе кватэра прыснула ў ружовых шторах. Чакае, пакуль удыхну навасельны пах. Прададзена хата. Я хутка прыеду ў горад І, можа, забуду яе састарэлы дах. Напэўна, забуду пра ганак, калодзеж, поўню, Што цьмяна глядзіць у блакітны вячэрні сад. Лягчэй не прыгадваць. Здаецца, прасцей не помніць. Мой дом, выбачай! Бо дарогі няма назад. І кроплі сцякаюцца стужкай буйнога срэбра, Зрываюцца хмары за морачны небакрай... Мы едзем кудысьці, куды мне зусім не трэба. Мой дом, бывай.Adidas Yeezy


Сярэдняя: 2 (2 галасоў)
Я не клянчу з вас волю, Шаноўны. Я ўсё маю ці проста хапае, А яшчэ мяне хлопец кахае. Не трымалі? О, як вы не гналі! Вам ільсціць, вы не рады. Мне брыдка. Я яшчэ вас крыху пашкадую. Вам усё ўсё адно? Дзякуй Богу! Прэч адгэтуль знайдзіце дарогу. Мне здавалася – быццам, вы здольны, На вялікае. Што вы пустое !.. Я з-за вас чалавек катаваны, Чалавек… ну хай так. Забытое. Мне даруйце таксама – калісьці. Вось і вынайшлі мы, як нам выйсці. Air Force 1 Mid Flyknit


Сярэдняя: 3 (7 галасоў)
Не служы паніхіды па згубленых паэтэсах І па кнізе, якую ты ўжо не завеш сваёй. У часы навальніц, на адкінутых воддаль крэсах Ты наўрад ці ўзгадаеш аб ёй. ...Адшукаўшы сябе пад насцілам кляновых словаў, Ты смяялася, ў росную вільгаць уткнуўшы твар. І кранала радкі, перачытвала іх нанова, Узіралася ў вобразы. Кожны з іх быў - пажар. Ты кружылася ў ім, разляталіся сны-старонкі, Прыціскала да сэрца - нікому не аддасі! З узгалоўяў глядзеў пераплёт, залаты і тонкі, Расквітаў на паліцах няўрымслівы дзевасіл, А радкі ратавалі ад злосці і землятрусаў, І закладкі ды стужкі - з усіх чатырох бакоў!.. "Я нямнога пасплю, я назаўтра ізноў вярнуся". Ці магчыма пражыць без чароўнасці тых радкоў? Непрыкметна дарожкі заплакалі шэрай слотай Ды ударыў залеў, як страшэнны, няўмольны жах. Што рабіць, калі вершы патухлі, нібы лістота, І бясслоўна памерлі на белых тваіх руках?!! ...Не служы паніхідаў па згубленых паэтэсах. Калі сэнс міжрадкоўяў блакітным святлом загас, Словы стануць чужымі. Злятуць на нямы паўмесяц І пакінуць цябе, Саступіўшы ў мінулы час.Nike Shop