Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

ісціна

Сярэдняя: 4.4 (17 галасоў)
Чаромхавы водар і бэзавы пах згубіла ў далёкім мінулым. Ужо не спявае салоўкаю птах і лозы галінкі сагнулі. Замыліўся трошкі і позірк, і смак, так соладка зранку не спіцца, а дні прабягаюць, як заяц-русак, калі паляўнічы прысніцца. Нішто не здзіўляе, бо маеш свой густ, на катэгарычнасць - усмешка, і кліча ў дзяцінства язмінавы куст, што ўзімку, вялізнаю снежкай, стаяў на надворку, пад самым акном, спакой вартаваў нашай хаты, каб моцна каліна не біла галлём аб востры вушак сукаваты. Даўно і нядаўна ўсё гэта было, таўсцее мінулага скрутак, а тое, што ўражвала, пахла, цвіло для нас не звычайны набытак - багацце, якога няма даражэй, бо ў ім наша існасць і сіла, што бляскам агню чалавечых вачэй начны небасхіл запаліла. https://www.stihi.ru/2017/05/03/4050 © Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017 Свидетельство о публикации №117050304050 Air Jordan


Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Жыў-быў руплівы вучанік. Чытаў ён груды тоўстых кніг І бездань мудрасці спасціг Ў надзеі сатварыць шэдэўры. Ды небарака быў не першым, Хто бег у тыя міражы! Не слухаў ісціну святую, што эталон для нас жыццё: Мы п'ём і каву, і віно, А вырабляем – ўсе адно. Што немагчыма аніяк лічыць шэдэўрам аміяк... SNEAKERS


Сярэдняя: 4.8 (6 галасоў)
Калісьці праз паселішча адно Гасподзь у коле вучняў сціпла крочыў. Вакол сабраўся здзеклівы натоўп І ўзяўся зневажаць Ісуса ў вочы. Ды дзіва – Чалавечы й Божы Сын Стаяў і так паблажліва ўсміхаўся, Што чалавек збянтэжаны адзін Сумеўся дый усклікнуў, не ўтрымаўся: “Гасподзь! Няўжо ты гэтак любіш нас, Што нават не адкажаш на абразу?” Хрыстос рассыпаў жэмчуг у адказ – Аднім спакойна вымаўленым сказам: "За што нябог-гаротнікаў караць – Знявераў, у няведанні няшчасных? З нас кожны толькі тое можа даць, Што мае ў кашальку сваім уласным…” 19.01.2011 Nike Shop


Сярэдняя: 3.7 (33 галасоў)

Ніткі прала і вязала дзіцяткам адзенне
Вышывала днём і ноччу ўсім на заглядзенне.
Із трусінага вось пуху ,рукавічкі меньшай,
Каб нямёрзлі яе ручкі стужаю злавеснай.

Шапачку старэйшай ,ўжо патрэбна новую,
Каб змаглі яны хваліцца мамінай абноваю.
Грошы падакапіўшы на ніткі і спіцы
Звяжа па сукенцы і новай спадніцы.

Будуць ў абнове красаваца новай
Быццам з магазіна - адзення гатовай
Каб былі няхужы, чым другія дзеткі
Шыла ім сукенкі ў сваёй суседкі.

Вось і захавалі маміны дзяўчынкі
Кожную абнову ў душэўнай скрынцы.
Берагуць і помняць як было ёй цяжка
Паднімаць дзяўчынак адной ў ўпражцы.

Многа сіл паклаўшы і здароў’я многа
Выраслі дзяўчынкі з мамінай падмогай.
Толькі ў матулі больш няма здароў’я
Падарвалася яно ,думала двухдольная.

У вачах дачок стаяць матулі рукавічкі
Вяжуць тожа і яны з мамінай прывычкі.
Вяжуць успамінаюць ,як кахала маці
Дабратой душэўнай кожнае дзіцяці.

Лілія Журавінка 22. 10.2019г.