Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Бог

Сярэдняя: 4.1 (26 галасоў)
Калі ў змаганні з сатаной душа істайвае у скрусе, ратуе вера: “Бог са мной! Я з Ім нічога не баюся – бо светач Госпада майго ярчэй за сотні сонцаў свеціць. Ён – ува мне – мацней таго, хто супраціў мяне – у свеце.” Хоць д’ябал круціцца змяёй: “Няўжо ад жаху кроў не стыне?”, ды што ён можа, вораг мой, калі сам Бог – мая цвярдыня? “Не бойся, – кажа, – Я з табой.” І моц дае – такую сілу, з якой крапчэе нават той, каго наводмаш гора збіла. Я спавядаю: “Бог – жывы! І ўсё такі ж усемагутны!” А ці спазналі гэта вы? Ці кайданамі дух ваш скуты? 21.01.2014 ------------------------------------------------------ Біблейскія радкі для роздуму: Бытие 25:24 "Не бойся, ибо Я с тобою, и благословлю тебя" Исайя 41:10 "Не бойся, ибо Я - с тобою, не смущайся, ибо Я - Бог твой. Я укреплю тебя, и помогу тебе, и поддержу тебя..." Луки 8, 50 "Не бойся, только веруй!" 1 Иоан. 4:4 "Тот, кто во мне больше того, кто в мире" Рим. *:31 "Если Бог за меня, то кто против меня?" Nike Air max Dominate


Сярэдняя: 4 (4 галасоў)
Да празрыстасці яблыка, што праглядаюцца семкі, Да бяздоннасці неба, з’яднаўшага зоркі і Бога. Да абсяжнасці чыстай вады, што нясуць нашы рэкі, Да цяпла нашых душаў, якога не будзе замнога… Прыхіляю калені і верую: мы ачуняем. Акрылім нашы сэрдцы і думкі, ратуючы вечнасць. Зразумеем, што новую эру сабой адчыняем. І пачуем аднойчы, што кліча нас Божае Веча. Nike Magista Obra FG


Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)
- Куды ідзеш Ты, ў транты апрануты З вялікім болем ў стомленых вачох? - Іду па здзекі,гвалты ды пакуты, Ды крыж драўляны цягну на плячох. - Нашто ідзеш? - Каб даць святло надзеяў, Каб прытуліць бацькоўскім сэрцам іх, Каб абгарнуць сабой у час завеяў, Ня даць у крыўду ім сыноў сваіх. Пастаўлю крыж – хай зноў мяне крыжуюць, Я,бачыш,сам цвікі падрыхтаваў… Бо мой народ пад бізуном “гартуюць”, А ен даруе ўсім,хто “гартаваў”… Footwear


Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)
Не раз, не два ў шалёным віры спраў Са мною рэч здаралася такая: Ты мне плячо, як сябра, падстаўляў І мой надум на розум настаўляў. А мне падзякваць – часу не хапае. Не раз, не два зрынаўся я ў бяду І быў на грані крайняга адчаю. Ты ратаваў мяне, і мы – удвух – І праз агонь прайшлі, і праз ваду. А мне падзякваць – часу не хапае. Не раз, не два Ты рукі прасціраў І нёс мяне над зеўраю – па краі. Ды я сляды – адныя – назіраў, Лічыў сваімі, здрадцу дакараў. А мне падзякваць – часу не хапае. Не раз, не два мяне касіла смерць. Ты мне вяртаў жыццё, змяніцца раіў: У змрочны час агменем палымнець, Каб асвяціць кагосьці і сагрэць. А мне падзякваць – часу не хапае. Не раз, не два, знямогшы ў барацьбе, Я прызываў: "Прыйдзі! Ратуй, чакаю!" Але ж і сёння болей у журбе Імкнуся я, Гасподзь мой, да Цябе. А на падзяку часу не хапае... 31.05.2014 Air Jordan III 3 Shoes