Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

малая радзіма

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

З Мінска я на Маладэчына зноў еду,
Нібы ў жыццё з таго вятраючыся свету,
Нібы ўсплываючы з праклятай глыбіні,
Гляджу на ліхтароў анёльскія агні,
Што ў вёсках, як вуголле ў прысаку, ізноў
Сярод вячэрняга туману і кустоў
Гараць мне асвятляючы мой даўні шлях,
І слёзы абуджаючы ў маіх вачах,
Гараць і гаснуць за знямелымі кустамі,
Як майскмя жукі пад мокрымі лістамі.
Гараць і гаснуць, гаснуць і гараць ізноў,
Бо з Мінска я вяртаюся ў начы домоў,
Каб зноўку там адчуць, што я яшчэ жывы,
Як цень дрыготкі ад палын-травы.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Землякам

Ад майскіх дзён да восеньскіх дрыготкіх
Рупліва працавалі на зямлі.
І летні дзень здаваўся вам кароткім,
Ракою вечнай клопаты плылі.

Ды першы снег прынёс вам адпачынак,
Палёгку спрацаваным даў рукам.
У працы хоць маленькі перапынак
Зіма зноў клапатліва дорыць вам.

Бо хутка зноў заззяе ярка сонца
І пабягуць да рэчак ручайкі,
І будзе віцца нітка спраў бясконца,
Якія вас чакаюць, землякі.

Жыве хай радасць, і не толькі ў марах,
Святло надзеі хай гарыць ярчэй.
Хачу ўсмешкі бачыць я на тварах
І позірк зацікаўленых вачэй.

Няхай жаўрук спявае ў блакіце,
Каб за вадой нягоды ўсе сплылі.
Няхай растуць валошкі ў спелым жыце--
На песеннай хатыніцкай зямлі.

Нам не спыніць ракі жыцця вірлівай,
Ды ёсць і ў ёй спакою астраўкі.
Жадаю долі лепшай і шчаслівай,
Дабра жадаю вам я--землякі.

1998 г.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Падыходжу да Хрыстова.
Тут завейнаю зімой
Я шчасліва і вяснова
Крык падаў свой над зямлёй.

Першы крык на гэтым свеце
У цяпле і рук, і воч!
Я крычаў, як і ўсе дзеці,
Не зважаў, ці дзень, ці ноч.

Я заходзіўся, стараўся.
«Добры дзень!» – я галасіў,
I ляцеў, і захлынаўся
Дзесьці ў гурбах той матыў.

Падыходжу да Хрыстова.
Над дамамі – цішыня,
Дыму белыя падковы
I ружовы золак дня.
I ў цішы гэтай здаецца,
Што пачаў ты толькі жыць,
Што заўжды так сэрца б’ецца
I ніколі не баліць.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Прысвячаю Маладзёжнай

У дзяцінстве маім
За бацькоўскаю хатай і садам
Вабіў кветкавы луг
З шаўкавістай зялёнай травой.
Скрозь празрысты лядок
Мы ўзімку цікаўным паглядам
Назіралі за светам дзівосным,
Што быў пад вадой.

Час няўмольны, мы выраслі.
Луг той даўно асушылі,
Не пазнаць тых мясцінак,
Дзе наша маленства было.
Маладым пад будоўлю
Ўчасткі на лузе разбілі—
Прыгажэе, будуецца
Роднае наша сяло.

Там, дзе, пэўна, захоўвалі
Любыя сэрцу сцяжынкі
Цеплыню нашых босых,
Ніколі не стомленых ног,
Узняліся няспешна
Дабротныя хаты-будынкі
Быць надзеяй, ратункам
Ад розных няўдач і трывог.

Не прыйшлося ламаць галаву
Вельмі доўга нікому,
Як жа новую вуліцу
Лепей за ўсё нам назваць?
Варыянт “Маладзёжнай”
Прыйшоўся па густу любому,
Лепшай назвы, напэўна,
Ужо немагчыма і даць.

Прамільгнулі гады
І юнацтва даўно за гарамі.
Маладосць развітальна
Спявае на крылах вятроў.
Толькі знаю, яна будзе ў дзецях,
Таму побач з намі,
Значыць жыць Маладзёжнай
Праз многа і многа гадоў.

1999 г.