Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

маме

Сярэдняя: 4.8 (6 галасоў)
Чытаю твае віншаванні з навагодняй паштоўкі. Пастаўлю паштоўку на стол і вып’ю горкай настойкі. Раскручаны час–махавік не спыніцца на хвіліну – зязюля працягне лік, і светласць мелодый нахлыне. Святочны горад не спіць, салютам квітнее неба, і новы год прыляціць надзею з’яднаць з сусветам. Пачуеш мяне, бо лягчэй душою здалёк убачыць, калі я з тваіх вачэй слязой паплыву гарачай. Nike Sneakers


Сярэдняя: 4.5 (21 голас)
І зноў табе, старэнькая жанчына, Якой няма бліжэй і даражэй, Свой новы верш я прысвяціць рашыла. А як табе аддзячыць мне яшчэ? Пяшчотны жаль маю душу сціскае, Бо дзесьці там, у вёсачцы, адна Сама з сабой, з каточкам размаўляе Мая матуля з ранку да цямна. Пад вечар тупае яна да тэлефона І набірае лічбы, шэсць ці пяць. Магчыма, дзеці папрыходзілі дадому, Ім трэба ўсе навіны расказаць: Сусед насупраць трэці раз жаніўся, З кабетай утульным хатні стаў куток. У хлеў да курачак уночы нехта ўбіўся. Сабака можа? Ці які шашок? Матулечка мая! Цалую рукі. Твой лашчыць голас, як вясной пялёсткі. Цячэ размова. Цешаць сэрца гукі. І хочацца ляцець да роднай вёскі, За кубкам кавы да стала сесць з мамай, Развеяць сум, страх разагнаць паволі, Назваць яе любімай, мілай самай І пажадаць шчаслівай, светлай долі! JORDAN


Сярэдняя: 4 (4 галасоў)
Уборка льну (Прысвячаю сваёй маме Пічыц Вользе Міхайлаўне) Салодкі сон у дзяцінстве раніцою, Ды ў гэты дзень я больш і не засну: Брат будзе сёння няньчыцца з сястрою, Нам трэба з мамай рваць дзялянку льну. Я хутка памагаю ёй збірацца, Каб не забыцца хоць, што трэба ўзяць. Яшчэ паспею дома нагуляцца, А сёння трэба маці памагаць… Апошнім гарам «Беларусь» дыхне, Звініць у шчырай песні падгалосак, З прычэпа злезшы, з торбай на спіне, Жанчыны крочаць да сваіх палосак. І я іду, рукой лаўлю сцябліны, А маці метку на мяжы шукае, Змяніліся знаёмыя мясціны, Бо час навокал хутка ўсё мяняе. Блакітным было поле льну раней, А сёння шуміць мора залатое, Раз-пораз глядзіць мама на мяне, Ці не адстала дзеўчаня малое. Бярэм мы жменяй пругкія сцяблінкі, Дзе лён палеглы, маці рве сама, Мне пакідае роўныя мясцінкі; Я крыўджуся, хоць бачу, што дарма. Куды ні глянь, хусціначкі бялеюць Вясковых баб, такіх, як я, дзяўчынак. Ужо і рукі стомлена нямеюць, І хочацца ў цянёк на адпачынак. Пячэ нясцерпна сонца, дыхаць цяжка, І перавяслы жорстка колюць рукі, Хачу я піць, ды ўжо пустая пляшка, Не вытрываць мне больш такое мукі. Мяне прывабіў цень сцяблін высокіх, Заснула, не паспеўшы і прысесці, Плыла я ў сне на воблаках далёкіх, І не магла прачнуцца нават есці. …Я найшчаслівай раніцай была, Угаварыўшы маму ўзяць з сабою. Вось толькі б заўтра зноўку… не ўзяла, Лепш я ўжо буду няньчыцца з сястрою. 1996г. Air Jordan VII 7 Shoes