Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

1945

Сярэдняя: 4.4 (55 галасоў)
Можа, знаеце Мальвіну, Што так хораша пяе? Ах, што гэта за дзяўчына, Што спакою не дае. Устаю я ранкам сінім, Ды раней яна ўстае. Ах, што гэта за дзяўчына, Што спакою не дае. На рабоце ўсіх пакіне, Хто ні гнаўся — адстае. Ах, што гэта за дзяўчына, Што спакою не дае. Прыйдзе з працы да хаціны, Хлопцы ўюцца ля яе... Ах, што гэта за дзяўчына, Што спакою не дае! Nike


Сярэдняя: 4.1 (207 галасоў)
Так ісці на захад, гэтак перці За эпоху можна толькі раз. Есці захацелася да смерці, Ну, а повар з кухняю заграз. Падцягнулі рамяні з тугою, Леглі адпачыць пад сіняй хвояй, На сухой абочыне шашы. Рай — для ног, цыгарка — для душы... Спрэчка пачалася нечакана: Што смачней з усіх вядомых страў? «Хаш і лобі! — першым крыкнуў Вано,— Я б сем місак зараз увабраў». «Плоў,— сказаў Ахмет.— Калісьці дома.. I пацмокаў смачна языком. А Гурген ускочыў: «Вы знаёмы 3 ерэванскім сочным шашлыком?» Я тут узгарэўся не па жарты: «Вашых страў я ганіць не хачу: I яны што-кольвек, пэўна, варты, Як хвалілі знаўцы іх — я чуў. Сорам пра найлепшае не ведаць,— Рынуўся я ў наступ на байцоў,— Калі смачна хочаце паснедаць, Закажыце бульбы з селядцом. Печаная бульба — гэта казка, Паскрабеш нажом — і калі ласка. Жоўтая скарынка, як пірог, Будзеш уплятаць яе за трох. Трапіш да кабеціны рахманай — Паспытаеш, друг мой дарагі, Дранікі са свежаю смятанай, Бабку, клёцкі, нават пірагі. 3 нашай бульбы тысячу, не меней, Смажаць і гатуюць розных страў...» Я ўсхапіўся з месца і з натхненнем Песню ім пра бульбу праспяваў. Бачу: праняла мая прамова, Зараз крыкнуць: «Дзе яна? Гарні!» ...Добра, што пад'ехаў ротны повар На рудым запараным кані.Sneaker


Сярэдняя: 4.6 (40 галасоў)
На Новы год пасвяткаваць У горад завітала ёлка. Няцяжка мне было пазнаць Зямлячку па яе іголках. Па свежай зелені густой, Па ўсім уборы саматканым. Я быў сустрэчаю такой Да глыбіні усхваляваны. Я прывітаў яе хутчэй, За што была яна, вядома, Удзячна мне, і весялей Мы разам пабрылі дадому. I вось прыбраная стаіць Яна ў пакоі і гаворыць Пра дальнія лясы, гаі, Знаёмыя палі, азёры; Пра тое, як зара гарыць, Як серабрыста ззяе іней, Як замялі ў палях вятры Шляхі да бацькаўскай хаціны... Я доўга з ёю гаварыў, Як госцю, частаваў багата, Агні і зоры запаліў На цёмных лапках расахатых. А сам, калі усё кругом Сном навагоднім, моцным спала, Наведаць свой бацькоўскі дом Ад'ехаў з бліжняга вакзала. I вось дзівуюцца сябры: Хто выклікаў мяне прыехаць На сцежкі даўнія ў бары, Пад хвоі родныя і стрэхі? Jordan Jumpman Pro AJ12.5


Сярэдняя: 4 (104 галасоў)
Дзень цэлы плавалі вятры Над восенню палёў бязмежных. Пад вечар снегам завірыў, Спазніўшыся, кудлаты снежань. Ён ахінуў стагі лугоў, Як верацёны снежнай воўнай; З-пад Налібок, з балот, лясоў Плыты ільдзін пагнаў па Нёмну. Ён хвалі дрэмлючай раллі Рвануў за вараныя грывы, — I ажылі, і паплылі На лес уздыбленыя нівы. Але навалу хмар цяжкіх Стрымалі, выгнуўшыся, хвоі. Адно па соснах залатых Ўзнялося полымя сівое. У змрочных лапках зацвіло, З бяроз успыхнуўшага вецця На сухастой, на буралом Яго панёс шалёны вецер. Збудзіўся стромых сосен звон, З лагоўяў воўчых і выкопаў Папоўз па свежым снезе ён, Па выбітых рукою тропах. Зіма... Ад інею вішняк Перахіліўся за парканы, I не мінеш яго ніяк, Кранеш — і цветам серабраным Асыпле з галавы да ног. На дзеннікі лятуць вароны З глухіх прасёлачных дарог, I цень плыве іх праз загоны, Дзе ўсё, як вогнішча лістоў, Замёў снег свежасшаранелы, Дзе петлі заячых слядоў, Разгубленыя, забялелі. Калі ж вячэрняю парой За вёску выйдзеш на прыволле, — Цябе сустрэнуць грамадой Шляхоў знаёмыя таполі; Пачуеш, як трашчыць рака, Скрыпяць асверы на марозе, Як пад дугой маладзіка Пяюць сялянскія палоззі. adidas NMD kaufen