Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алена Арцёмава

Сярэдняя: 4.1 (18 галасоў)
Вечар – момант дня, скон – хвіліна існасці; Бог – прычына спрэчкі з рэчаіснасцю… Рух. Іду, і час у веснавой хадзе спыняецца. Love for ages… …і яна канчаецца. Nike news


Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)
Калі сады ўбіраюцца кветкамі, ці лістота сцелецца долу, ці снягі ахінаюць дрэвы…, ці… …кіроўца сігналіць - жартуе, што вясной на Прашпекце сагрэтым, згарэлым ад сонца позірк мой здольны быць небяспечны, – я нахіляю ўбок галаву: я гляджу, я ўсміхаюся яму і думаю… так, я думаю, што магу кахаць цябе вечна. Калі я раблю неспакой, я яркая, як цацка – лёсу, дзецям-людзям… Калі мае слёзы празрыстыя, калі я ў сабе – і мяне вось, здаецца, ужо не будзе нідзе, ні з кім …і на тое ёсць неадкрытая, неадкрытая ніколі прычына – Я вяртаюся з-за цябе. Не хавай ад мяне – я ведаю: мужчына, ты не верыш. Чытаю па рухах, вачах і руках “Немагчыма.” …. Прымаю…Мне лёгка пісаць – я застаюся, верная сабе : “Я застаюся. Верная табе, жанчына.” Nike Air Huarache


Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)
Дом Для нас – новы дзень І дзённая зорка першая І дзённая зорка. За лепшае падаецца драбнейшае, апошняя зорка ранку – першаю Дзённаю зоркай першаю, Дзённаю зоркай. Магчымы цуд – што не з намі, ды й “не нашае гора найгоршае…”- казала маці. Лячыла дзіця, што пабілася. І страшныя, самыя страшныя раны дзіцяці гаіліся. А зорка сонцу дзівілася, Зорка сонцу дзівілася. Яснее. Малая набрала вады – замарылася Старая глядзела. Дзяўчынка крыху нахілілася; любіла вось так па каменню, траве, па зямлі, што любіла – босая. “У хату закінутая, мілая сонцу Краска…” - Бабуля, да стайні пайду, гляну там…Будзеш тут? “ То так. Хадзі з Божай Ласкай.” Унучка пайшла. Зорка згасла. Nike


Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)
А: Што пра Бога магу сказаць, Што я маю за Слова? А’: Бога. А: Чым аддзячыць і што аддаць за ахвяру яго? Нічога. Чалавек – ён жа быццам дым. Крок? Паўкроку з уласнай волі… А’: Бог ёсць полымем. Ты ў ім маеш месца жывой Любові. А: ...толькі крок. Не заўжды святло – цемра ў роспачы шляхам стане. Немагчыма пражыць наноў… А’: Годны духам уваскрос у пашане. Міласэрны. Прысуд адзін усім, з’яднаным адным Законам: не знікае пад небам дам – не абернецца Вечнасць сконам. Хто сказаў, што не будзе дзень грэшным шлях асвятляць, як крочыць? Не прайшлі б да святла праз цень, не знаходзілі б Сонца ўночы. Вера Збаўцы – спаслана ўсім, уратуе ў апошняй долі. Бог ёсць намі, і кожны ў ім мае месца. Заўжды. Любові.Air Jordan Sneaker