Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алесь Ставер

Нарадзiўся 10 жнiўня 1929 года ў вёсцы Маргавiца, што на Бягомльшчыне, у сялянскай сям'i. Вучыўся ў Барысаўскiм педагагiчным вучылiшчы. У 1954 годзе скончыў фiлалагiчны факультэт Мiнскага педагагiчнага iнстытута iмя М. Горкага. Працаваў настаўнiкам роднай мовы i лiтаратуры у Бягомльскай сярэдняй школе, iнспектарам школ Лагойскага раёна, навуковым супрацоўнiкам Iнстытута мастацтва, этнаграфii i фальклору АН БССР, загадчыкам лiтаратурнай часткi Белдзяржфiлармонii. Першыя вершы апублiкаваў у барысаўскай раённай газеце ў 1949 годзе. З гэтага часу творы паэта з'яўляюцца ў рэспублiканскiм друку, а ў 1959 годзе выйшла ў свет i кнiга паэзii Алеся Ставера «Золак над Бярозай». Аўтар рамана «Пад канвоем», зборнiку аповесцей i апавяданняў «Да сваiх», кнiгі «Лясныя аповесцi».Sneaker Release Dates 2019


Сярэдняя: 4.7 (34 галасоў)
Ізноў прыйшоў я на ускраек бору — Я тут не быў пасля зімовых сцюж. З прыемнасцю ўдыхаю пах чабору — Ён мне мілей, чым водар пышных руж. Як тут хадзіў у зімнюю часіну. To я такі усцешаны не быў: Бор выглядаў сумлівай сірацінай, Бо тут чабор так весела не цвіў. Вось так і я: задумлівы, у скрусе Бываю незвычайнаю парой, Калі жыву ўдалі ад Беларусі — Далёка ад азёраў і бароў. I варта зноў мне ў Беларусь прыехаць, Акінуць вокам свой лясны прастор, — Душу напоўняць радасць і уцеха, I ўсмешка зацвітае, як чабор.KD VIII N7 Glowing


Сярэдняя: 4.6 (60 галасоў)
Родны край беларускі спрадвеку, Дзе такія ты фарбы знайшоў? Люстраныя азёры і рэкі, Аксамітныя цені дуброў. Курганы, як стагі канюшыны, Як пасцель, муражныя лугі, I палі, дзе жыцця вітамінам Напаўняецца колас тугі. Над палямі — нябёсы у скрусе. Абмінаючы хмар чараду, Праплываюць бялюткія гусі, Замуціўшыя ў рэчцы ваду. Гэтай песні гарэзныя словы Я з юнацтва ўсім сэрцам люблю, — Як сваю беларускую мову, Як маёй Беларусі зямлю! Знаю я: абыдзі ўсю планету, Але гэткaй зямлі не сустрэць. Беларусь. Край натхнення паэтаў! Ды цябе немагчыма апець.Nike Shop


Сярэдняя: 4.8 (8 галасоў)
Навокал горы ў шыпах еляў, Нібыта вожыкаў сям'я. Між іх, як яшчарка, праз зелень Імкне крыштальная бруя, Дзе па каменнях белапенных Журліва ручайкі цякуць І мкнуць усе, бы кроў у венах, Ў адну артэрыю-раку. I вось — рака!.. Як вар кіпучы, Бурліць, сягае паміж гор, To з гулам кідаецца з кручы... Усё — каб вырвацца ў прастор. I сёння так, і так адвеку — Між цяжкіх пліт, між валуноў... Так б'ецца думка чалавека У грозным рокаце вякоў.Nike Air Penny 1