Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

творчасць

Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)
Свет гіне. Лжэмастацтва метастазы і лжэлітаратуры паранойя няўхільна абяртаюцца абразай для сэрцаў, не атручаных маною. Зубаста смеючыся з явы поснай, у ранг шэдэўра ўзведзенае ліха з’яўляецца пакутай невыноснай для зроку адчувальнага і слыху. Па белым, ператвораным у чорны, малююць як хто хоча, нават клізмай. Эротыка ўжо зведзена да порна, рамантыка – да хцівага цынізму. Збаёданы паўтоны і адценні, як быццам, мы не людзі, а прыматы. Закінутыя ў шафы летуценні заменены на маты-пераматы і змешчаны пыхліва на выставах, на конкурсах і слэмах, у І-нэце… Нашто ствараць такое? Дзеля славы? Але ж яна не грэе і не свеціць… 3.06.2013 Womens Footwear Online


Сярэдняя: 4.5 (30 галасоў)
I сонца ёсць, і маю неба,
Як песня даўняя пяе...
Ах, божа, што яшчэ мне трэба?
Чаго для сэрца не стае?

Каму крычу, чаго чакаю,
Куды без роспачы лячу?..
Туга з гадамі не знікае...
Ды я тугі і не лячу...

Напэўна, нешта ёсць такое,
Чаго вось так не назавеш...
А можа,
           лепшае, зямное
Даўно ірвецца слова ў верш?..
Air Jordan IV 4 Retro Pinnacle Croc Pony Hair


Сярэдняя: 4.5 (54 галасоў)
А вершы можна холадна чытаць. І не прыкмеціць сэрцаў іх біццё, І не заўважыць, як яны кіпяць Жыццём. Не зразумець, як горача гарэў І са слязьмі глядзеў на гэты свет, Як вырываў з душы і смех, і гнеў Паэт. І толькі потым, як замоўкне ён, Прыпаўшы мёртвым сэрцам да стала, Прарвецца бурна, быццам бы цыклон, Хвала.Air Max 90 NS GPX Mid


Сярэдняя: 5 (12 галасоў)
Я люблю пазіраць, як раніцай Сонца ўсім раздае нарад, У празрыстай расе купаецца, Белым воблачкам уціраецца, Аглядае свой далягляд. На двары ж – раскашуе верасень. З яго ветрам я заадно Далягляды свае праверу ўсе, Мо забыў што на ўзлеску ў верасе, Калі бегаў там басанож?.. Атрымаўшы нарад нялёгкі свой, Паспяшаю-лячу ў бары. Чую, рэха маё галёкае... І сягоння яно, далёкае, Адбіваецца на пяры. Вецер крочыць у замець пожняю, Трэба ў лес мне за ім паспець, Зазірнуць там пад хвою кожную, Мо зямлянка дзе ёсць парожняя Ці касцёр, каб радок сагрэць? А на крылах гаючых ліпеня Я ў сваё зазірну сяло. Трэба мне пустазелле выпалаць І хутчэй тое зерне выспеліць, Што для радасці прарасло. Крылы ветру заўжды патрэбны мне, Каб не змог запыніць спакой. З даляглядамі, што абветраны, Я здружыўся не кіламетрамі, А ўсім сэрцам, усёй душой.adidas