Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Аляксандра Фагот

Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)
Невясновае паветра. Халодная прастора. Я іду па дарозе. Шукаю прыстанак. У душы вар'яцеюць шалёныя хвалі мора І хістаюцца іскры выбухоўных маланак. Contra spem spero. Я па крузе блукаю, здаецца, у стоме. У пустэчы гучыць немы голас мой. Марны лямант у пустыні. Дрыжаць далоні. Зводзіць з розуму супакой. Dum spіro spero. Незнаёмец, прашу, ты грамчэй пазаві. Я прыйду да цябе скрозь зацвілую золь. Стану побач ціхутка. Зірнем візаві - І пазбавіцца моцы заінелы боль. іn spem adductі. Поплеч, поруч вярнемся ў пенаты. - Трымай сэрца. Прайдзем праз імглу? Лёс не ўвозьмецца блытаць карты. Я не знікну. Не прывід. Я не памру. іn has spe vіvo. ___________________________________________ Contra spem spero — без надзеі спадзяюся. Dum spіro spero - пакуль дышу - спадзяюся. іn spem adductі - акрыленая надзеяй. іn has spe vіvo - гэтай надзеяй жыву. Nike Zoom Kobe Icon


Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)
Вечар мая сплывае ў вясковым калоссі. Далягляд закурыўся хмарным экранам... Я калісьці кахаю пісала ў двухкоссі І калісьці каханне лічыла заганным. Кагадзе быць адкрытай здавалася явай. Мой давер быў нясмелы і нават крохкі. Я глытала пачуцці з ранішняй кавай, А самота з крутнёй напаўнялі лёгкія. Я ішла па жарстве, па лязу, па крушы І ганяла па кордзе ўласны боль. Я стаяла на жорсткай высокай кручы І ментальна трымала ля скроні кольт. Надвячэрная ціша...Чакаю світання. Кругагляд зняў кашнэ. Узарваліся масты, Бо знайшла квінтэсенцыю і ратаванне: У іманентны сусвет уварваўся вось ты. Даканаў у душы інтрыгант-малавер, І кармінавы захад нібы нетравы знак, Што пазычыла душу табе напавер. Даастатку. Дарэшты. Імортэльна, так. У душы непарадак, аднак цалкам творчы. У гэтым і ёсць мой нязгасны, нятленны спакой. І без слоў кажуць праўду здраднікі-вочы: Ты мора маё і збавіцель ты мой. Nike Special Forces Air Force 1 Boots


Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Бывае часам нам самотна... Вось так губляецца настрой. Крадцзецца ў думкі адзінота І навявае неспакой. І сэрца раптам ужо не б'ецца, А толькі ціхі, слабы стогн... Унутры цябе кудысьці рвецца, Але нячутны, слабы ён. Сябе самога ты губляеш, Калі апошні чуцен гук. Калі ў бяспамецтва трапляеш, Дзе больш няма пакут і мук. Дзе ўсё аднолькава, маркотна, Дзе ўсё без болю, паражэнняў... Дзе ў думках толькі адзінота, Няма ніякіх захапленняў. Бывае часам нам самотна, Вось так губляецца настрой, Вось так ціхенька й неахвотна, Ты парушаеш свой спакой. Popular Off-White


Сярэдняя: 3 (2 галасоў)
У аблоках чытаю нясцерпны падман. Подых ветру хварэе на сум і маркоту. Завіруха быцця прадракае самоту. Прад вачамі трымціць апраметны туман. Беспрытульная цемра кусае зямлю. На асколкі крышыцца нямая аўрора. І па шыю ўжо фарысейнае мора. Недарэчнасць пануе..а можа я сплю? У паветры кружыць аксамітавы снег, Ды ізноў пралятаюць аконныя шыбы. Ах бравурны хаос пералічвае хібы! Па дарозе апошні ідзе чалавек... Я малюю ў прасторы бязмежныя жахі, Раскрыжоўваю думкі на мокрай паперцы. Разумееш, чытач, дабрыня - вось, у клетцы, А Фартуна раскідвае душы на плахі. Вераломныя людзі выкрыкваюць вета У пустэчу. Няведанне. Важкія крокі. А праблема жа ў чым? На аблокі Узняслі вакханалію вонкава ўлета. Jordan