Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

самота

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Бывае часам нам самотна... Вось так губляецца настрой. Крадцзецца ў думкі адзінота І навявае неспакой. І сэрца раптам ужо не б'ецца, А толькі ціхі, слабы стогн... Унутры цябе кудысьці рвецца, Але нячутны, слабы ён. Сябе самога ты губляеш, Калі апошні чуцен гук. Калі ў бяспамецтва трапляеш, Дзе больш няма пакут і мук. Дзе ўсё аднолькава, маркотна, Дзе ўсё без болю, паражэнняў... Дзе ў думках толькі адзінота, Няма ніякіх захапленняў. Бывае часам нам самотна, Вось так губляецца настрой, Вось так ціхенька й неахвотна, Ты парушаеш свой спакой. Popular Off-White


Сярэдняя: 4.4 (10 галасоў)
Мокры позірк восені нячутнай, Шэпча нам лістотай ціхі вальс. Нотны стан рукою не крануты, Скрыпкі скачуць парамі для нас. Жаркая гарбата ў кавярні, Вуснаў аксамітных цеплыня. У небе захад сонейка крывавы, Статыка, самота, цішыня… adidas


Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)
               "Як жораў, як ластаўка, вывяргаў я гукі,                тужыў, як голуб, маркотна глядзелі вочы мае да неба:                Госпадзе! Цесна мне; выратуй мяне.”                                                             Ісайя, 38:14 Аднойчы ты сыходзіла з вакзалу, Зьняможана сьхіліўшы галаву… Не, ты не йшла, ты ціха памірала, А я дагэтуль, бачыш вось, жыву. Жыву, але ніхто ня дасьць адказу, Не дапаможа ісьціны даўмець, – Што лепш было: памерці там, адразу, Ці тут канаць штодзённа, па ледзь-ледзь. Адно прашу, судзіць мяне ня трэба, Ёсьць страшны суд у кожнага ўнутры: Я прыручыў, каб зрынутым быць зь неба І ўрэшце зразумець Экзюперы. Вялікі грэх той аддаецца болем, Перацякае ў кроў маю іржа… Застаўся жыць, каб аніхто ніколі Не зьняў мяне з пакутнага крыжа. Ня кленчу “выбачай!”, бо гэта вельмі мала, Як мала нават скласьці галаву… За тое, што ты ціха памірала, – Пракляты небам, я яшчэ жыву.Sneaker


Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)
Сэрца засціла слота, Захлынула самота. Дождж у тысячы ботаў Снег у кашу таўчэ. І, ўздыхаючы ўпотай Над маёй адзінотай, Затапляе гаротай, Спачуваннем цячэ… Ой ты, долюшка-доля – Непатрэбная воля! Не сустрэну ніколі Погляд, мне дарагі. Стогне вецер ад болю Над спустошаным полем, Дзе былога вуголле Пахавалі снягі. Ці душа скамянела? Ці пад саванам – цела? Тую радасць, што мела Не змагла зберагчы. У расстанні здзічэла – Стала глебай збялелай, Ад тугі звар’яцелай У бясконцай начы. Не чакаю нікога. Не жадаю нічога. Перад светам і Богам, Нібы ў споднім, стаю... Снег засыпаў дарогі, Замяцеліў парогі... Ну каму мне пад ногі Кінуць долю сваю? Womens Footwear Online