Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Святлана Локтыш

Сярэдняя: 4.1 (235 галасоў)
Адною з веснавых прыкмет, Сярод зімы, нібы для смеху, Нясмела з-пад гнілога снегу Зірнулі прымулы на свет. Вось так і наша пачуццё — Цераз напластаванні думак, Скрозь церні гарадскога тлуму — Шукала права на жыццё. Ды не ў пару — мароз вясной, І рана сад зацвіў дарэмна. І наш з табой раман — не ў тэрмін, Бо ты — той самы, а — не мой. Магло б... але ж не адбылося. Маглі б... ды толькі не цяпер. І мне шуміць лістотай сквер Аб непапраўнай адзіноце. Sneaker


Сярэдняя: 5 (4 галасоў)
Светлай памяці маёй бабулі Ф. Я. Літвіновіч прысвячаю… Жыццё пакінуць як героі Адзінкі з тых, хто жыў на свеце. Астатнім жа ні скарб, ні зброя Не дапамогуць перад смерцю. Тут жыў, тут — знік. Імя — і тое Забудуць людзі вельмі хутка. Сплывуць імкліваю вадою У вечнасць словы, справы, чуткі. Ці не таму у час адказны Пад ціскам страху таямніцы Зняважаць іншыя, абразяць Тых, хто лячыў іх у бальніцы, Ці змучаць родных, не іначай, Не стогнам болю ад расстання, А нейкай зайздрасцю свярбячай: “Яны — жывуць, мяне — не стане…” Ды ёсць і іншыя з смяротных: Ад іх жыцця спрадвечным вее І нават іх апошні подых Нясе святло, цяпло, надзею… Гады, як знічкі, прамільгнулі, А мілы вобраз — неадступны. І сёння чую шэпт бабулі, Які злятаў з бяскроўных вуснаў: “Жыві па-Божаму, унучка, Будзь шчырай, добрай, не зласлівай, Давай работу сваім ручкам — Без працы нельга быць шчаслівай. Скачы, спявай на радасць людзям І прэч гані тугу ліхую. Няхай твой тварык светлым будзе. І не шкадуй мяне, старую. Не варта слёзкі ліць дарэмна — Я аджыла сваё на свеце. А зараз мне ужо патрэбна Аслабаняць дарогу дзецям…” Бабулін запавет і прыклад Нясу праз лёс свой асцярожна. Яна жыла праўдзіва, светла І адышла ў нябыт — прыгожа. Air Jordan Horizon AJ13


Сярэдняя: 4 (5 галасоў)
Вершы пішуцца ад рукі. Што прагрэс для эмоцый узлёту! Не пазбавіць ён асалоды, Нібы той легкакрылы лайнер, На паперу садзіць радкі — То рыўкамі, то мякка, плаўна. Вершы пішуцца ад рукі. Zoom Kobe XII ZK12


Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)
Матуліны рукі, як птушкі, лятаюць, Здаецца, нібыта і стомы не знаюць. І крыжык за крыжыкам роўна кладзецца: Як быццам гаворка аб нечым вядзецца. То чорны, то белы, то колер ружовы: Здзіўляюць, уражваюць, вабяць узоры. Чаруюць матуліны рукі ад ранку, Укладваюць душу ў ручнік-вышыванку. І ціха за ніткаю песня вядзецца: Як цяжка ў жыцці без кахання жывецца, Як хутка праходзяць гады маладыя, Бы ў церам зайшлі малайцы удалыя... Я побач з сястрычкай малодшай гуляю. Здаецца ж, матулю не заўважаю. А бач ты, імчыцца на крылах-гадах Карцінка. І сёння стаіць у вачах: Чаруюць матуліны рукі ад ранку, Укладваюць душу ў ручнік-вышыванку, І сумна за ніткаю песня вядзецца – Аб долі ўдавы нейк інакш не пяецца. Nike Jordan Super Fly 4