Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Апошнія водгукі

Вашыя сябры тут!

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Грант Мішэль

Сярэдняя: 4.8 (6 галасоў)

Мінула цёплая пара,
Трываць мароз няма ўжо сілы,
І выправіцца ўжо пара –
Ён пакідае край свой мілы.

Чакае зноў яго адлёт,
А на душы так горка-горка,
Бо пранясуцца пад крылом
Свае азёры і пагоркі.

Апошні клёкат – а пасля
Да сонца ўздымецца ён кругам,
І сэрца сціснецца ў бусла,
Як будзе ён над родным лугам.

Ды хутка новая вясна,
І быццам у спрадвечным цудзе
Радзіму нашу ада сна
Зноў клёкат радасны абудзіць.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Фінал сапраўдны, невясёлы,
Праўдзівы, як і мае быць:
Загіне той, хто будзе кволы,
Хто моцны — вечна будзе жыць.

Не будуць ім спяваць псаломы,
Імёны пойдуць у нябыт,
Згарыць жыццё хутчэй саломы,
А справа — вечна будзе жыць.

Агнёў у гонар не запаляць
(Не будзе рук, каб запаліць),
Але адзін агеньчык — памяць —
У душах вечна будзе жыць.

Забітых душы не ўваскрэснуць.
Ды і навошта ўваскрасіць?
Што ім было на гэтым свеце?
На тым жа — вечна будуць жыць.

Праменьчык блісне — і пагасне,
І вецер доўга будзе выць.
Хто не знайшоў на свеце шчасця,
Няшчасным вечна мусіць быць.

А людзі доўга не забудуць
І за зямлю сваю маліць
На словы тых заўсёды будуць.
...І стане ўсё як мае быць.