Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Кацярына Глухоўская

Сярэдняя: 4 (7 галасоў)
Захаванае сонца ў далонях Вялікага Бога, Захаванае сонца, дзе хворыя дзеці пяюць. Мне здаецца знаёмай мая незямная трывога, І зьнямогу маю тыя рукі да сонца бяруць. Я табе раздару ўсе прапітыя куфары кніжак, Я табе разламаю апошні кавалак мацы - Толькі рукі худыя схавай: ты пабачыш узвышша, На якое на крылах, на крылах маіх узьляцім. Дзеці-дзеці глядзяць і зьвіняць - вінаваціць ня буду. Дзеці-дзеці заўсёды-заўсёды глядзелі далей. Я па пёрку раздам, я па пёрку ім крылы здабуду, Пакладу іх на вершы і мёд, пасаджу іх на клей. Air Max 90 Classic


Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)
Паслухай мяне, паслухай! З душы табе рвуцца ў вуха, Праз вусны табе ў валасы - Галасы. Адтуль, з пустога пакою, Дзе ў вочы сьвятло такое, У вокны, схаваныя веямі, Зьмеямі. Там грае малы, схуднелы - Зусім не хапае цела - Паранены, хворы ўвесь - Бес. Ён сэрца свайго ня мае, І ножка яго храмая, І сумна яму бяз сэрца Граць скерца. А нехта яго просіць - Нібы на руках носіць - Падносіць нібы да акна: "Трымай сваё сэрца, на! Я даў табе сэрца ў сьвеце, Глядзі: яно небам сьвеціць. Ты бачыш сьвятло, ты бачыш?" Бес плача. Air Jordan Spizike 3.5 Shoes


Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)
Уяві сабе белыя дні: Гэты сад, кляштары, камяні - Іх сагрэй нашым сонечным сэрцам І смугою сваёй ахіні. Зацьвіце над табой зьверабой, Будзе дзікі буяць і баяцца, Будзем мы па-над небам сьмяяцца І зь цяляткам ісьці на забой. Стануць крылы расьці ды расьці; Мы асьлепнем, бадай што асьлепнем - Цьмянай кветкай ці сонечным сьлепнем Дакранецца жаданьне сысьці. І мы сыдзем: зь нябёсаў - сюды, Дзе цяляты, сякеры, сады, Дзе сьляпыя ня бачаць дарогі - І ўзьлятаюць вышэй ад жуды. І мы будзем на слове трымаць - За капытца, за лапу, за руку, - Тых, хто хоча адбіцца ад бруку, Верабейкам на помніку стаць. А аднойчы заб'ецца душа - Прарасьце цераз пальцы сьпярша, Праклюецца праз нашыя вочы... Ці захоча на бойні ляжаць? Nike


Сярэдняя: 4 (6 галасоў)
Мой бедны геній, што ўва мне застыў, Згарнуўся коцікам – альбо зьмяёю? - Як не рабіць зьнясіленьне тваім І што рабіць мне зь сілаю тваёю? І як мне піць пяшчанае віно, Салёнае, мяшанае, як мора, І што мне біць: руку, крыло, акно - Каб па вадзе тваёй лілося звонам? І што мне бруд, і што паклёп і глей, Калі мой геній не дае спакою, Сабакам вые пасярод завей І плача з чалавекам у пакоі. За хваляй хваля – пеніць і раве, А неба зноў блакітнае, такое: У ім няма нічога, што навей За генія, што не дае спакою. Мой бедны хлопчык, белы карагод, Куды ідзеш сярод марскіх русалак? У іх свае законы мутных вод, Каменьчыкаў, напеўчыкаў і салак. Не засынай, калі ўва мне – прыліў, Будзь першай і апошняй з гэтых хваляў, Якія безь цябе з глыбінь ішлі, А небы глыбіні не дасягалі. * “Па водах ходзіць – тоне у траве,” - Ты прыгадай, як мне цябе гадалі. Мой бедны геній, што ўва мне жыве - Мы разам анідзе не патаналі. Adidas Yeezy