Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць

. Не упускайте редкий шанс сдать toefl online в самом центре Киева!

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

час

Сярэдняя: 4.5 (63 галасоў)
He журуся, што час адлятае, Толькі хай праз мяне ён ляціць I ў прадонне душы ападае З яго тое, што можа свяціць. А калі ж пападзе туды морак, Знаю я — пераможа святло, Хоць і радасці меней, чым гора На зямлі спакон веку было. Адгарую сваё, Адсмяюся. Як адзін толькі я так магу. I за смех, і за плач застануся Прад людзьмі ў найвялікшым даўгу. womens nike shoes


Сярэдняя: 4.3 (14 галасоў)
Калі ўжо не знойдзецца прыгод На нашы састарэлыя галовы, І не ўзбудзіць песні пах вясновы, А смерць пазычыць шчодра лішні год, Сустрэнемся, як быццам выпадкова, У тым жа месцы, што сто год таму. За згорбленыя плечы абдыму І пацалую перад шляхам канчатковым. ...Калі згарыць апошняе святло Апошняй зоркі ў рэшнюю хвіліну, Само мінулае аддасца ўспаміну, Дзе разам мы ўсім часам назло.Nike Hyperdunk 2017


Яшчэ не ацэнена
Бяры за нуль няшчырыя памкненні. Памнож на эн прызнанні з сямі нот. Імгненне - Вось табе і год. Год вершаў, шчырасці, натхнення, Няўтульнасці, мурашак ды прыгод. Ты ўяўляеш? Год! А тое месца свету, Адкуль пачаўся гэты карагод, Як і раней, наш мікра-пуп Сусвету. Мне ўтульна ў літасці сёлеташніх грымот. Мне цепла і бяспечна ў новых людзях. Сыйшоў у нябыт мой з сораму канвой. Я тут калісь сказала СТАРТ пачуццям. І тут жа адпускаю на пакой.Air Jordan XI 11 Wool


Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)
Дзень прапаў у мяне...
      А як хораша ён пачынаўся!
Як ён птахам дзівосным увысь узлятаў,
      як іскрыўся і ззяў,
      калі я прачынаўся!

I не згледзеў,
      калі адляцеў і сканаў,
      склаўшы — ціха так — крылы
(Толькі стужкай расстайнай зары памахаў
мне з небасхілу).
 
Дзень прапаў...
      У мяне яго ўкралі з-пад носа
(I чапляўся ж ён так за мяне
      пальцамі сонечных промняў з нябёсаў!).

Дзень прапаў...
      He пярсцёнак,
      не золата,
      не каралі —
Дзень укралі ў мяне,
      дзень укралі!

Я прыгадваць пачаў,
      хто ж украў яго ўсё-такі, дзень мой,
Дзе шукаць яго толькі,
      у якіх — мо хто бачыў — зладзеяў?

Так, зладзеі былі!
      Вунь ён, злодзей — тралейбус
(Як ён пхнуўся па вуліцы,
      турзаўся,
      як ён бяздарна людзей вёз!).

Сход — другі са зладзеяў
       (Так пакрасамоўнічаць там
      хацелася кожнаму!
Гадзіны мо тры таўклі ваду ў ступе,
      пералівалі
      з пустога ў парожняе!).

Трэці злодзей быў лектар
       («Атрымалася накладка, таварышы,
      казаў прафорг, трошкі яшчэ пацярпіце:
Хай сваё аддалдоніць —
      і яму ж трэба жыць як!»).

Чацвёртым злодзеем была чарга,
      што вілася змяёю ля крамы —
      вы даруйце мне, вікінгі,
Я недзе пасля пра вас пачытаю:
      нешта выкінулі!
 
А яшчэ... Ды ці злічыш зладзеяў усіх,
      якія
       (мо трэба было трымаць абцугамі?)
Па хвілінах
      мой дзень,
      як ваўкі, расцягалі!

Дзень прапаў у мяне...
      Дзень гэты доля дала мне,
      спусціўшы на сонечных струнах —
Каб іграў і свяціў...
      Які зраўняцца з ім можа
      дарунак?

Ён адзіны быў. Гэткага болей не будзе!
      I вось у бездань стагоддзяў
       (паспрабуй адшукаць цяпер там)
      ён кануў.
Як камень.

Дзень прапаў у мяне!
Дзень!
Zoom Lebron Soldiers IX 9