Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

словы

Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Зь цягам часу так мала пішу,
Бо, напэўна, цябе забываю.
І часьцей у нябёсы гляджу,
Толькі сонца ніяк ня спаткаю.

Зь цягам часу зьмяніліся словы,
Пасталелі вар’яцтвы мае.
Непатрэбныя болей размовы,
Толькі вобраз чароўны яе..



Сярэдняя: 5 (6 галасоў)
Не шкадую зусім,
                 што даўгая размова
След парою цяжкі
                 ў тваім сэрцы пакіне.
...Я на словы скупы,
                      калі гэтыя словы
Толькі раз у жыцці
                  гаварыць я павінен.


Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Вавёркі ярка-агнявы клубок
Зрабіў скачок і знік у лапах хвоі.
Мы крочылі павольна, бок аб бок.
Было нам добра, бо было нас двое.

Кастрычнік нас лістотай абсыпаў,
Пярэстыя алеі ўдалеч беглі,
І на масце праз Свіслач ты спытаў ...
Я адказала "Так". На бурай цэгле

Застаўся след тых слоў, як напамін,
Аб вечным пачуцці, аб вечным цудзе.
І гэта грэе душу, як камін
У час зімы. Няхай сабе так будзе!

14.10.2012



Сярэдняя: 5 (13 галасоў)

З аднаго зярнятка малога
Вырастае магутны вяз.
Колькі год яму жыць? Вельмі многа.
Сто і дзвесце — залежыць ад нас.

Колькі год на яго верхавіне
У гняздзе клекатаць буслам?
Гэта самі мы ведаць павінны,
Гэта ўсё падуладна нам.

Колькі раз адлятаць ім у вырай
I вяртацца дамоў у свой час?
Усё залежыць ад нашае шчырай
Дабраты — і ці ёсць яна ў нас.

Лес, і рэчку, і клёкат бусловы,
Чалавечую ўсмешку ўраз
Можна знішчыць адным толькі словам,
Што бяздумна вырвецца ў нас.

Стогнуць пілы, скрыгочуць бульдозеры
Наламана нямала дроў.
I чарсцвее душа ад карозіі
Безадказных, бяздумных слоў.

Іх не возьмеш назад, іх не вернеш.
Камяком боль у горле засох.
I ніколі не ўзыдзе зерне,
Што упала ў бясплодны пясок.