Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

смерць

***

Сярэдняя: 4.7 (9 галасоў)
Калі празвініць апошні званок, Апошняя збудзецца мара – Не трэба мне будзе стары мой квіток І ні рублі, ні даляры. Ад’едзе кудысьці жыцця мой цягнік, Гадоў пацягнуўшы вагоны. I за паваротам даўно ужо знік Дымок паравозны ягоны. I мне не шкада пасажыраў сваіх, У роспачы іх я кідаю. I іхнія слёзы балюча пад дых… Але я ужо адлятаю. Лячу я туды, дзе нічога няма, Дзе доўгая злая дарога. Я ведаю: жыў я на свеце дарма. Вось гэтак – ні мала, ні многа. Пачварны абдымак няхай расхіне Ў сваім дзірване мне магіла. Пяшчотай і ласкай мяне закране, Як гэтага ты не зрабіла. Nike


Сярэдняя: 4.7 (57 галасоў)
He трэба спачувальных тэлеграм — Папера рвецца і ліняюць словы. Часова ўсё, да роспачы часова. Любіце тут. Любіць дарэмна там. Бо чалавек жа бачыцца здалёк. Бо чалавек жа бачыцца па справах. Няма яго між правых і няправых — Ён з горкім жвірам у нябыт пацёк. Ды ці ў нябыт? Мо вернецца сюды I нам шырэй на ўсё адкрые вочы?.. Глытком крынічнай першаснай вады, Дубком на ўзлеску вечна маладым, Тым вернецца, чым сам сабе прарочыў. Цяпер яго любіце. He тады.Sneaker


Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)
Спыніся, падарожнік! Хоць на хвіліну, спыніся Там, дзе растуць пралескі Пад старажытным дубам. Спыніся, падарожнік, і памятай, Гледзяючы назад, Што трава пакрые твае сьляды. Adidas x PLR NMD


Сярэдняя: 3.9 (18 галасоў)
Ізноў запальваюцца свечкі на каштанах. Ізноў чаромха на зямлю губляе цвет. А я загадваю, жадаю апантана хаця б гадочак паглядзець яшчэ на свет. Я прагну ўслухацца ў малітвы дрэў вясновых, калі яны, абапал вулачкі, шашы узносяць радасным галлём падзякі словы Тварцу ўсяго: і першацвету, і душы; пасмакаваць удосталь веснія харалы шальнога птаства – гімны шчасця і любві – і ласкай сонейка сагрэцца, каб растала ільдзінка сэрца і затахкала: "Жыві!"; палюбавацца на мурог і дзьмухавечкі – адбіткі радасці нябеснай на траве – і праімчацца басанож да цуду-рэчкі, якая бліскаўкамі летнімі заве; аддацца хуткага цячэння вольнай хвалі праплыць да стомы, потым лечгы на спіну і ўбачыць неба ў аблачынкавай вуалі неверагодным – як якуюсь навіну; пасля на балю кветак ліпеньскага лугу уславіць Бога за чароўную красу, і звонам жаўранка сваю развеяць скруху, і слёзы светлыя прасыпаць, як расу; натхніцца восенню – заўсёды непаўторнай, апалым лісцем залатым пашамацець, і задыхнуцца вышынёй зіхотка-зорнай, і на зямельку знічкай-кропелькай зляцець. А напярэдадні пары зімовай смерці залегчы ў спячку да чарговае вясны і адысці... не, не ў труну, не, не памерці – у весні дзень – у ачмурэннай явы сны. 4.05.2014 Air Max 95 Flyknit