Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Марыя Кобец

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

***
Калі скончацца ўсе крошкі хлеба,
вазьмі далонь маю ў сваю, Мама,
ціха шапні:
– Хадзем са мной, дачушка...
Золак толькі займаецца, глянь на ўсход!
Бач, марыва туману спадае...
Хадзем!
Якраз той час!
Бяры свой посах і руш!
Адсёння – толькі голымі!
Адсёння і раны загояцца.
Кінь торбу сваю грувасткую,
далей з ёй – немагчыміца!
Пакінь сынам сваім адзінае – Слова Святое!
Хадзем жа, хадзем…
Канец – гэта толькі пачатак.
Далікатна крані мае валасы, венчык,
ціхутка моў:
– «Святый Боже,
Святый крепкий,
Святый бессмертный, помилуй нас...»



Яшчэ не ацэнена

Хопіць!
Ужо замнога!
Кроў, ліхалецце, жах!
Стань!
Памаліся Богу!
Люд, загубіўшы страх!

Годзе!
Пастой!
Старога
свету гарыць кляштар.
Хопіць!
Ужо замнога -
Знішчаны ўшчэнт алтар!

Стой!
Супыніся!
Стогнуць,
Дзеці збіраюць прах!
Стань!
Памаліся Богу!
Люд, загубіўшы страх!

Люд, што адвергнуў веру -
разрабаваў крыжы!
Людзі! Ці ж можна верыць
Тым, хто куе нажы?!

Тым, хто фарбуе світкі
чырванню целаў дзяцей?!
Тым, хто ўжо ўвачавідкі
Кроў п'е у іх з грудзей?!

Хопіць,ужо замнога,
пеставаць смерць у руках!
Стань!
Памаліся Богу!
Люд, загубіўшы страх!



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Істота
Што бачыш ты, істота,
аслепленая жоўта-чырвоным бляскам золата?
Фарбы зямлі?..
Не!..
Твой колер адзіны - жоўта-чырвоны!
Узыходы і заходы сонца?..
Ці ж ты іх бачыш?!
Адзінае сонца твае - халодны метал,
які даўно і канчаткова папсаваў твой зрок!

...Ну чаго маўчыш?
Ці ж чуеш?..
Ды што чуеш ты, істота, аглушаная звонам медзякоў?
Залівістыя птушыныя спевы ў вечаровых прыцемках?
Не!..
Сакральны звон вясковых храмаў?
Канешне ж не!
Як можаш чуць ты тое, чаго ніколі не можа чуць істота
народжаная ў халодным бляску медзякоў.
Глухая!..
Сляпая!..
Нячулая!..
Брудная пачвара,
народжаная на пагібель роду зямнога!..



Сярэдняя: 4.4 (15 галасоў)

…А бэз ужо даўно адцвіў…
І водар не салодзіць вечар.
Даўно над вёскаю паплыў
Ён да ўспамінаў на сустрэчу.

Запаліць вечар ліхтары…
Як і тады, пры нашых стрэчах.
… А бэз адцвіў з тае пары.
І водар не салодзіць вечар.

І салавей не так пяе.
…Ды на знаёмым на улонні
Мне гэтак бэзу не стае!
…Гады зацерусілі скроні.