Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Наталля Каліцька

Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Вецер асенні на струнах дажджу
Грае мелодыю ростані з летам.
Шэраму небу, свайму слухачу,
Хоча запомніцца новым куплетам.

Колькі тых песень прапета было,
Нават не помніць і дуб пракаветны.
Толькі былое туманам сплыло,
Нібы рахунак цяплу неаплатны.

Кроплі дажджу, выбіваючы такт,
Нотамі ўпалі на травы і дрэвы.
Будзе кароткі спачын ці антракт -
Потым завеі пачуюцца спевы.



Сярэдняя: 3.7 (16 галасоў)

На карце вялікай краіны
Ёсць кропка маленькай зямлі,
Любімы куточак радзімы-
Там кружаць мае жураўлі.

Між рэчак, балот і затокаў -
Усюды хапала вады.
Пачатак жыццёвых вытокаў -
Маленькая вёска Брады.

Тут неба глядзела ў донца.
Бядою вада не была.
Між лотаці жоўтай, як сонца,
Палеская вёска плыла.

Пасля асушылі балоты,
Засеялі гоні, палі.
Багатымі сталі ўмалоты,
Ды зніклі мае жураўлі.

Пусцела і вёска з гадамі –
Жылых усё меней двароў.
Пахілымі легла платамі
У чаканні сваіх спадароў.

Ды мы не прыйшлі, не схацелі,
Аселі на землях другіх.
У сны жураўлі прыляцелі
І трубяць самотна ў іх.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Вясна маладая
ўжо на парозе.
Нясмелыя промні
глядзяць ў акно.
Агеньчыкам веры
ў далёкай дарозе
Грамніцы васковай
Святло.

Яшчэ ледзянеюць
вяснянкі ў сумётах,
А хочуць да сонца
ўзняцца даўно.
Сагрэе заўсёды
ў жыццёвых няўзгодах
Грамнічнае свечкі
Цяпло.

Імкнуцца да плыні
падталыя воды.
Дажджынкі- ільдзінкі
ляцяць на далонь.
Спрадвечнай надзяй
на новыя ўсходы
Грамнічнае свечкі
Агонь.



Яшчэ не ацэнена

Жыжа
Памяці 33 жыхароў в. Брады,
спаленых фашыстамі ў 1944 годзе
Жыжа пальчыкі кусае,
Жыжа пальчыкі пячэ.
Маці доньку павучае.
Ціха гутарка цячэ.

Донька слухае, не плача.
Хто той Жыжа, дзе жыве?
Вунь агонь у печы скача,
Цёплы дух па хаце ідзе.

Можа Жыжа гэта бацька,
Што працуе кавалём?
Можа гэта брацік Хведзька?
Ён кусае часта днём.

Заўтра зноў спытае ў маці.
Каб хутчэй той дзень настаў!
Заўтра вораг быў у хаце.
Заўтра тут агонь палаў.

Ой, пячэ мне Жыжа ручкі!
Ой, мне дыхаць не дае!
Ён такі нядобры злючка,
Есць ён пальчыкі мае. ..

Нам даруй, даруй, дзяўчынка,
Што згарэла ты жывой.
У нашай памяці іскрынка
Сагравае вобраз твой.