Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Наталля Каліцька

Сярэдняя: 3.9 (17 галасоў)

Залаціцца зямля, залаціцца.
Сцеле цёплыя коўдры сабе.
Ёй лістота ў завею прысніцца
І сагрэе ў халоднай імгле.

Залаціста-агністыя строі
Будуць доўга вярэдзіць спакой,
Як таемныя згадкі і мроі
Між мінулым і будучым днём.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

З вышыні птушынага палёту
Гляну я рэчку, дом і гай –
Вось яна, любімая старонка,
Капаткевіцкі прырэчны край.
Праплылі стагоддзі, праляцелі,
Нібы птушкі на ракою Пціч,
Нам пакінулі ў спадчыну пясчаны
Бераг родны і адвечны кліч.
Мы на голас гэты крочым, едзем
Ці ляцім праз тоўшчу дзён і спраў,
Каб да берага любімага прыпасці,
Удыхнуць знаёмы водар траў.
Каб рукой да вербаў дакрануцца
І адчуць душы сваёй пад’ём,
І як птушкі, зноў сюды вярнуцца
Адрадзіць ці збудаваць свой дом.



Сярэдняя: 4 (16 галасоў)

Асеннія будні.
Кароткія дні.
У лета спякотнае
больш не вярнуцца.
А гронкі рабіны,
нібыта агні,
І хочацца мне
да цяпла
дакрануцца.



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Вецер асенні на струнах дажджу
Грае мелодыю ростані з летам.
Шэраму небу, свайму слухачу,
Хоча запомніцца новым куплетам.

Колькі тых песень прапета было,
Нават не помніць і дуб пракаветны.
Толькі былое туманам сплыло,
Нібы рахунак цяплу неаплатны.

Кроплі дажджу, выбіваючы такт,
Нотамі ўпалі на травы і дрэвы.
Будзе кароткі спачын ці антракт -
Потым завеі пачуюцца спевы.