Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

балады

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
(31.12.1904--14.04.1939) На Беларусі вада з крыві, палеткі з курганоў і крыжоў. Паўлюк Шукайла Ні надзейных сяброў, ні гасціннае хаты У цябе больш у роднай краіне няма. Ты адзін, як сабака, што ў поле прагнаты, Дзе на гурбах счарнелых царуе зіма. І глядзіш ты на свет не вачмі, а слязамі І не можаш ніяк ты цяпер зразумець, Што зрабілася гэта сягоння з людзямі І чаму паўкраіны сядзіць у турме. А было ж у бабровай баярскае шапцы І з гадзіннікам, нібы агонь, залатым Ты хадзіў і зайздросцілі ўсе падшыванцы І лавілі мядовы паэзіі дым, У якім ты сам жыў, як матыль жыве ў кветцы, Што ляжыць на магільнай халоднай пліце… Снег вадой са страхі, нібы волава, льецца, Ледзяшом красавіцкім спакойна расце І становіцца куляй, што трапіць у сэрца, Каб ты больш не хаваўся, каб болей не жыў На зямлі, дзе вада з чалавечай крыві, А палеткі наўкол-- курганы і крыжы… 29.10.2007 JORDAN


Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
(?—1629 або 1632) Нібы з Іерусаліма, з любай Вільні У мястэчка Любча ты вязеш друкарню Па дарозе гразкай, па дарозе пыльнай. Ты вязеш і знаеш, што вязеш не марна, Бо патрэбны кнігі, як святло ў святліцы, Кожнаму, хто ў Княстве хоча жыць, як трэба Дома жыць, дзе Богу верыць і маліцца, Каб быў хлеб заўсёды і было да хлеба. І, нібы анёлак, што табе спрыяе, Белы бусел следам над табою кружыць. Там, дзе ты праедзеш, салавей спявае, І цвітуць рамонкі, і не вянуць ружы. І твая друкарня ў Любчы доўга будзе, Нібы зніч, што праз гады й стагоддзі свеціць, Асвятляць Айчыну ўсім тутэйшым людзям. Без Айчыны людзі, нібы пыл у вецер, І таму, як з Іерусаліма, з Вільні У мястэчка Любча ты вязеш друкарню Па дарозе слёзнай, па дарозе дымнай... 6.05.2010 Air Jordan


Яшчэ не ацэнена
(10.07.1900—1.11.1984) Мастак—нявольнік вечнай прыгажосці, Якому аж да смерці без спачыну Не маляваць партрэты для кагосьці, А ратаваць славутую Айчыну Ад той самоты, што людзям не сніцца, А не дае табе спакойна жыць, І век табе на родны край маліцца, Які даўно распяты на крыжы Дарог Еўропы, па якіх агнёва Хадзілі заваёўнікі ніраз, Ды Беларусь жыве, жыве і мова, Яна, як наша кроў, заўсёды ў нас. І да цябе, да віленскай майстэрні, Прыходзяць, як да Храма, мастакі І прыгажосці беларускай зерне Ты ў сэрцы рассяваеш на вякі, І прыгажосць у людзях прарастае, Якія любяць не сябе, Айчыну. Айчына не прыгожай не бывае. Яе любіць да смерці без спачыну. І ты малюеш, што душа жадае, За што табе не плацяць ні граша. Малюеш і душа твая спявае І плача беларуская душа. 4.10.2008 Sneaker


Сярэдняя: 4.3 (47 галасоў)
                                   На Беларусі Бог жыве...
                                            Уладзімір Караткевіч

На той зямлі, дзе столькі крыніц,
і ў кожнай — знічка на дне,
Дзе ў кожным камні паданне ёсць,
як маці ў дзіцячым сне,
Дзе кожны ўзгорак — былы курган,
а кожны з прадзедаў — вой,
Жыве стары калгасны пастух
у хатцы сваёй старой.
Таму, напэўна, што ўвесь свой век
глядзеў ён на родны край,
З драўніны бурштынавай дзед зрабіў
не абы-каго — Хрыста.
Звычайнай сякеркай, па вечарох
шчапаў сасновую плоць.
Нязграбны, бедны, шурпаты быў,
але — сапраўдны Гасподзь.
I майстар вочы намаляваў блакітнымі,
быццам лён.
I лёг на жытнія валасы
з калючага дроту цёрн.
Падняўся крыж пасярод сяла
над хатамі паміж дрэў.
I на здзіўлёных сялян
                                 да іх падобны
Хрыстос глядзеў.
Прыйшоў з бліжэйшай царквы святар,
казаў пра кашчунства штось,
Пасля спыніўся ля божых ног,
што цвік прабіваў наскрозь,
Крануў чырвоную фарбу — і
перажагнаўся, пайшоў.
I трызніў, што ён — Няверны Фама,
і з пальцаў не сцерці кроў...
Казалі майстру: «Прымі свой крыж, 
страхоцце адно глядзець».
Але — прывыклі. Бо да ўсяго
прывучыш нашых людзей.
«О, фольк! Аўтэнтык!» — замежны пан
Хрыста фатаграфаваў,
Хацеў за даляры купіць — але
і слухаць майстар не стаў.
I ліўся айчынны халодны дождж
на сумны драўляны твар,
I з шыльды змыўся надпіс, што тут
прыбіты юдэйскі цар.
Як воран з могілак — ноч ляціць,
а бусел нясе зару.
I пазірае Хрыстос з крыжа
на бедную Беларусь,
Такі ж гаротны, як і яна,
і плоць ад плоці яе,
У вёсцы паміж крыніц і азёр,
паміж курганоў і дрэў.
Драўляны, каструбаваты — ён
наш бог, наш край і наш лёс.
А значыць — будзе жыць Беларусь,
таму што ў прызначаную пару
сыдзе з крыжа Хрыстос!
Womens Running Shoes