Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

паэтам

Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

“НОВАЯ ЗЯМЛЯ”

Запала ў сэрца “Новая зямля”.
Мне ўспомніцца не раз праз часу замець:
У шостым класе з хваляваннем я
“Мой родны кут” расказваю на памяць.

І лашчыць слых мне шчырай пахвалой
Настаўніца і ставіць мне “пяцёрку”.
Што даражэй няма зямлі сваёй,
Я з той пары навек засвоіў цвёрда.

І сёння праз навалы навальніц –
Я шчасліў, бо мне ёсць дзе чэрпаць сілы:
Я ведаю на памяць да драбніц
Свой родны кут, што мне таксама мілы.

Я цешуся, як тое немаўля, –
Вясна зямельцы справіла абновы;
І радуе, што “Новая зямля” –
Жыцця падручнік пакаленням новым…



Сярэдняя: 4.4 (37 галасоў)

"Раздача бяздомных жывёл".
Вы чулі? Чыталі пра гэта?
А добра, каб хтосьці правёў
Раздачу бяздомных паэтаў.

Мо нехта мяне бы абраў,
Аблашчыў, прывёўшы дахаты,
Ў куточку мне коўдру паклаў,
Наліў у кармушку гарбаты.

Я б вершы яму прысвячаў,
Спяваў дыфірамбы ды песні,
Заўжды на парозе страчаў –
І нам не было б разам цесна.

Але – гэта проста бяда –
Паэтаў ніхто не заводзіць.
Сабаку бяруць ці ката,
Паэты ж нічыйныя ходзяць.

20.03.2011



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

***
Хай сняцца сны. А добрыя збываюцца,
Пакуль жыццё – суцэльны палігон,
Дзе дабрыня, бывае, забываецца,
Благое – мчыць за намі наўздагон.

І ўгэтым коле, гэтай кругабежнасці
Суседзямі – сябры і несябры,
Суседзямі – нягрэшнікі і грэшнікі,
І нават – песняры і хлусняры.

І кожнаму нябёсамі адмерана
Жыццёвая няпростая вярста
Ад Берага З’яўлення і да Берага,
Адкуль глядзіць нямая пустата.

І ў гэтай кругаверці разняволенай
Валеты так і пруцца ў каралі,
А каралі звяргаюцца ці войнамі,
Ці здрадай – здрайцаў многа на Зямлі.

Адно паэты, быццам бы заклятыя,
Загадку свету мкнуцца разгадаць
І ў гэтым прад усімі вінаватыя –
Іх зорны час закончыўся, відаць.

І толькі ў снах бывае, што збываюцца
Іх мары, як нябесны плытагон
Вяшчуе: “Дабрыня не забываецца…”
Хаця жыццё – суцэльны палігон…



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Рыма старога паэтаў,
у неба ўзнёс горкі дым.
Альфа згарэла і бэта -
паэты спяваюць глухім.

Горад стагоддзі прабудзе,
дыхае разбураны Рым...
А мёртвыя толькі людзі -
паэты спяваюць глухім.

Розныя людзі на свеце,
з духам і добрым і злым...
Словам бясконцым не верце -
паэты пяюць глухім...

Canimus surdis* (лац.) - мы спяваем глухім.