Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

абуджэнне

***

Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

Нацыянальная самасвядомасць знікла,
У беларусаў яе цяпер няма!
Бо беларус, як той крот панікнуў
У нару сваю, забыў сваё імя!

Каб зналі продкі нашы дарагія,
Што пасля іх нашчадкі будуць вось такія
Як мы, то хіба ж змагаліся б яны
За нашу незалежнасць, быццам перажыўшы тры вайны!?

Не варта так рабіць, шаноўныя сябры,
Не варта забываць свае старажытныя карані,
Бо згінем мы ў выніку як нацыя
І пойдзем прыслугоўваць да пана, майце рацыю!



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

У стане пастаяннага здзіўлення
праз мора сноў і нетры іншасвету
мы з хуткасцю свабоднага падзення
ўразаемся ў блакітную планету.

Вялікі выбух. Вынік - дзве палоскі.
Жыццё паўстала трапна, бездакорна.
Дзяўчынкай быць, вядома, страшна трошкі,
а хлопцам нарадзіцца вельмі добра.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Вашынгтон -- купюра ЗША наміналам ў 1 даляр, з выявай Джорджа Вашынгтона. Сымбаль капіталізму.
Mossberg -- амерыканскае сямейства помпавых ружжаў ці, прасцей, драбавікоў.

Вашынгтон ты Вашынгтон!
За цябе куплю гандон
Ані ў дожджык, ані ў сьнег
Не сароміць гэты грэх
Ды яшчэ куплю батона
Калі выйду я з прытона
Трэба ж нешта з'есьці
Каб з розуму не злезці

Вашынгтон ты Вашынгтон!
Такіх бумажак міліён
Учора выкралі з ламбарду Тома
(Том — не сапраўднае імя, завуць жа йго Мікола)
Выймалі сярод бела дня, нічога не цураліся
Тым часам жонка Тома ледзьве не абасралася
Бо пагражаў ёй моцны антыабярэг —
Васьмізарадны натаўскі МАсберг
Так і злінялі хутка на машынах
ТОму заставіўшы прастрэл рукі шыпшынай

Вашынгтон ты Вашынгтон!
Хто мае цябе ў значнай колькасьці
Выкарыстуе ўсе здольнасці
Не адцураецца ніякіх знамён
Бо будзе ж у выніку яшчэ мільён!
(А можа й два ці тры)
Але душа паглыбіцца ніжэй у д'ябальскі бульён
За гэту несьвядомасьць у полымі гары

Вашынгтон ты Вашынгтон!
Сёння ты кіруеш мірам
Людзей прымушаны табе паклон
Стабілізуецца забруджаным эфірам
Ды дуламі танкаў,
Што лязгавіцамі аднойчы сплюшчаць
Сотню-другую панкаў
Ды люд тым ранкам мабыць вочы расплюшчыць?

Вашынгтон ты Вашынгтон!
Куды ж імчыш ты нас,
На колах сплюшчанай маралі?
Пакуль не чутны моцны глас
І мы, як і раней, аралі
І арэм цАліну шэрую з жалезабетона
Але, я веру, прыйдзе прымадонна
Застрэліць яна цябе, во тут, на гэтай крывавай раллі
Расколіць жалезабетон і ўсьміхнецца чалавечаму роду
І імя той дзяўчыне будзе Свабода

Вышынгтон ты Вашынгтон!
Я ведаю, я сёння зраблю вось гэта
Але я не прымушу цябе на паклон
Калі ж сьвядомы народ выйдзе масай з твайго гета,
Позна будзе лямантаваць "Гамон!"
Ды клікаць амон
Бо амаль ніхто табе не даруе гэта.
І калі танкі, што дзеля цябе нас усіх у бруд зганялі,
Атруту моцную абуджанага экіпажу пераадолець не смогуць
Тады і расплюшчаць табе на абуджанай зямлі
І новы дзень нас усіх святлом накорміць і напоіць.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Пакаемся, брат!
У слязах спавядаем грахі!
Якія грахі?
А такія, што смеццем і хлудам
ляжаць на душы,
назбіраныя ў плоці мяхі.
Пакаемся!
Як...
у маленстве:
"Я болей не буду!"

Прыпомнім усё,
што калісь нарабіла бяды —
наўмысна,
як зло асазнанае,
ці
выпадкова.
Адмовілі ў хлебе галоднаму,
ў шклянцы вады?
Працялі...
учынкам няміласным?
Поглядам, словам?

Ці думкамі ўласнымі
(Рэўнасці? Крыўды? Злабы?
Нянавісці? Сквапнасці? Зайздрасці?
Іншай "дурноты"?)
змянілі сусвет
да таго, што цяпер:
"Эх, кабы...
Кабы ўсё — назад?"
А сябе памяняць — неахвота.

А можа, паднеслі цыкуту
ў адказ на любоў?
Прымусілі піць,
смеючыся на "ляпам" даверу?
Альбо перад кімсьці
зняможаным
(Грукае? Зноў?)
без слоў зачынілі свае
"дабрадзейныя"
дзверы?

Пакаемся ў тым,
што замецена пылам даўно
і ў тым, што дагэтуль
гарыць
незагоенай ранай.
Ад многіх пакут на зямлі
ратаванне адно:
раскаянне.
Бог...
не сячэ галавы пакаяннай!

Зманілі і здрадзілі?
Горай? Схілілі на... "жуд"?
І збіўшы, адкінулі ў гразь —
паміраць на дарозе?
Цяпер вось не спіцца?
І шчэміць, і ные —
вось тут?
Дыягназ вядомы:
ўся справа — ў грахоў перадозе.

Тут, як ні хавайся,
сумленне спакою не дасць.
Не сёння, дык заўтра,
зацісне і... скончыць "лячэнне".
Адзінае выйсце —
жахнуцца: "Ці я — гэта? Жарсць!"
і каяцца,
каяцца
і...
і прасіць прабачэння.

Ратуйма!
Хутчэй!
Не марудзячы!
Зманлівы час
уранні вітае, а ноччу...
без жалю праводзіць.
Хто ведае месца,
куды ён рассейвае нас?
Пакайся!
Сягоння!
Скажы невыноснаму: "Годзе!"

І слёз не хавай.
Не саромейся: слёзы — не бруд
і не слабінА — размягчэлага сэрца вадзіца,
а Божыя росы,
якія ад "лЮдскіх" пакут
душу вызваляюць.
Ім ТРЭБА...
струменем...
праліцца...