Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

любоў

Сярэдняя: 4.6 (26 галасоў)

Ад любві да нянавісці – крок.
Як зрабілІ, так і адышлі
Ў адзіноцтва – ад Бога урок,
Каб адзін аднаго бераглі.

А калі ўжо знясілелі жыць
У пустэчы сваёй – "сэ ля ві" –
Не сумуйце: ўсё можна змяніць –
Ад нянавісці крок да любві…

14.07.2010



Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)

Я не ведаю, як гэта трасца завецца
і ці ёсць у ёй край ці мяжа:
ледзь убачу цябе, зноўку тахкае сэрца
і аслаблыя рукі дрыжаць.

Адчуваю: бяда! Адшукоўваю, дзе бы
ўратавацца ад стрэчы з маной:
ледзь зірнеш на мяне — і зрынаецца неба
і збягае зямля пада мной.

У жудоце такой ці далёка да згубы?
Ды вось дзіўна — хоць падай, хоць стой —
што не толькі з чароўнае люстры Ют'юба
мучыць вобраз агучаны твой.

А адкульсьці знутры і аднекулі звонку
І не збегчы, і прэч не прагнаць...

Ты — усюль.
Ты — заўжды.
Ты — прывід-забабонка.
Ты ўсё разам: і багна, і гаць,

і захмарнае сонца, і ўзімку — залева,
і у маі — зіма — на гады.
І усё, што не з правага боку, а злева—

гэта — ты,
гэта — ты,
гэта — ты...



Сярэдняя: 4.1 (19 галасоў)

Я цябе кахаў калісь,
Бласлаўляў імя тваё.
Думкі мае нясліся увысь,
І сэрца ў грудзёх трапятала маё.

Твой твар для мяне быў іконай,
Цябе я мусіў цалаваць.
Мажліва мог бы я да скону
З адной табою існаваць.

Пацалункі, мілаванне з табой
Былі за шчасце для мяне.
Ты была побач са мной,
Цябе я чакаў, толькі цябе.

Але ты пагуляла ды і толькі,
Такіх як ты, я ніколі не знаў.
Я аддаў жа душы табе столькі,
Колькі нікому не аддаваў.

Што ж доля такая ў мяне,
Быць аднаму у гэтым свеце.
Не трэба больш нічога мне.
Хай сонца шчасця табе свеціць.

Будзь шчасліва ты з тым
Каго кахаеш і мілуеш.
Я ж нахілюся па самы тан.
Можа калі маё прызнанне пачуеш…



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

Усё прымаю. Хоць душа ў смяротнай
скрусе.
Хоць дух і цела — затаптаныя ў зямлю.
Не праклінаю. Бласлаўляю. І малюся —
усё даруючы таму, каго люблю.

Памілуй, Ойца, як я мілую — у горы —
таго, хто мары і жыццё маё скасіў!
Ён, мой забойца, сам не ведае, што
творыць.
Прабач яго, Ўладар сусвету, Божа сіл!

Не наракаю на скалечаную долю.
Хаця і знаю, Ты — адзіны ў свеце Ўрач,
ды ўсё чакаю, як апошняе патолі,
яго раскайнага, спазнелага "Прабач..."

Тады мой боль яго слязамі загаіцца —
і эпілог завершыць мытарства главу...
Я не стамлюся за душу яго маліцца.
Адной мальбою вось дагэтуль і жыву.

14.06.2014