Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

патрыятызм

***

Сярэдняя: 4.1 (17 галасоў)
Нацыянальная самасвядомасць знікла, У беларусаў яе цяпер няма! Бо беларус, як той крот панікнуў У нару сваю, забыў сваё імя! Каб зналі продкі нашы дарагія, Што пасля іх нашчадкі будуць вось такія Як мы, то хіба ж змагаліся б яны За нашу незалежнасць, быццам перажыўшы тры вайны!? Не варта так рабіць, шаноўныя сябры, Не варта забываць свае старажытныя карані, Бо згінем мы ў выніку як нацыя І пойдзем прыслугоўваць да пана, майце рацыю! Nike


Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Кожны май прыгравае ласкавае сонца, Маладзенькай лістотай шапочуць красуні-бярозы, Сіняй стужкай віецца высокае неба ў аконцы. На вачах ветэранаў з’яўляюцца сціплыя слёзы. Больш як семдзесят год праляцела з той даўняй падзеі, Калі ў свеце ўспыхнуў гарачы агонь Перамогі, Калі ажыццявіліся светлыя мары людзей і надзеі, Былі пройдзены ўсе франтавыя дарогі… І штогод, адзяваючы ў свята свае ўзнагароды, Гэтай даўняй вайны пажаўцелыя сумныя знакі, Ветэраны сціраюць з вачэй нечаканыя слёзы. Мне, таксама як ім, чамусці хочацца плакаць… SuperStar SlipOn


Сярэдняя: 4.7 (12 галасоў)
Стагоддзямі наш край трымалі ў палоне, Сціскалі ў кулаках, вялі за звонкім горанам, Грымотай пранасілася галеча ў кожным доме, А мова беларуская ляцела людскім стогнам. І просты чалавек з упэўненасцю ў сэрцы Пранёс чырвона-белы сцяг за прадзедаў, бацькоў, Што кроў за іх пралілі, каб гледзячы ў люстэрка Ён бачыў не смаркаты люд – свабодных змагароў! А хто іх зараз памятае?… у іх ёсць свае клопаты: Каму даляр купіць патрэбна, каму гаваруноў зняволіць, Каму АЭС пабудаваць, каму маршыраваць, як робаты, Бо моцы ім хапае, каб стагоддзе пераадолець… Дратуе лысы зброд па вуліцах паміж “хрушчовак”, Зліваецца ў адзіны колер – у дзяржаўна-шэра-сінім стыле… У дварах збіраюцца пачвары ў некалькі тусовак, А добрым, чыстым людзям нават пляскаць забаранілі. Пад беларускімі нямоглымі нагамі няма падмурку, Наша падлога – гэта косці, кроў, павага “усіх Іншых”, Хто біўся за братоў, каханую і Бога… і ім няма рахунку, А люд ганебна страціў волю, прыняўшы ўсіх лішніх… Тулімся ў завуголлі, у самотнай адзіноце, Ганьба, агіда прозвішча – рабоў Рабы-нашчадкі, Галовы звесіўшы, сціскаючы свабоду слова ў роце, Без Нас гісторыю стваралі, без Нас ідзе жыццё краіны-маткі! 26 кастрычніка 20112019 Air Vapormax Flair