Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Людміла Воранава

Сярэдняя: 5 (13 галасоў)

Шчасце чалавека,
Калі сэрца грае...
І любоў, спрадвеку,
Да людзей... Зямная...
Прылятаюць мары
Ператлётнай птушкай,
Разганяе хмары
Сонейка над вушкам...
І аненьчык веры
Сагравае думкі,
І дзянёчак шэры
Пэндзлем на малюнку
Накланяе почырк
І заве курсівам,
Каб, з усмешкай - позірк,
Хоць і не смяшлівы,
А ў вачах - надзея
Дабрыню частуе -
Вось і ўсе падзеі -
Шчасцейка пястуюць.



Сярэдняя: 5 (15 галасоў)

1
Кажыце так, каб верылі,
Вучыце так, каб ведалі,
Гукайце так, каб чулася,
Чакайце!.. Каб вярнулася…
2
Гатуйце так, каб елася,
Туліце так, каб грэлася,
Жадайце!.. Каб збывалася,
Кахайце!.. Каб кахалася…
3
Свяціце так, каб промнілі,
Жывіце так, каб помнілі...
Бо толькі ўсё шчырае
Вярнецца птушкай з выраю!



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Прысвячаецца загінуўшым у ВАВ і майму дзеду Чэчату Васілю Філіпавічу,
які загінуў ў 1944 годзе ў баях за г. Кёнігсбег (цяпер Калінінград) і пахаваны ў брацкай магіле (там пахавана 1700 воінаў) ў г.Азёрску, Калінінградскай вобл.

Я доўга ўглядаюся ў рысы…
Які ты быў, дзядуля мой, змагар?
Глядзіць з партрэта малады, не лысы,
З паглядам смелым вытанчаны твар.

«Чарнявы хлопец, просты і адчайны,» -
Казалі так, дзядуля, пра цябе. -
«На выгляд рослы, як усе, звычайны,
Ды не было раўні табе ў сяўбе.»

Любіў зямельку родную, як маці,
Сям’ю, дзяцей і свой бацькоўскі кут.
На фронт пайшоў ты іх абараняці
Ад ворага, няшчасця і пакут.

Не мог інакш, як гэта мне знаёма,
За спіны ты хавацца не прывык.
Застаўся твой характар дзецям, дома,
Цвярды, як васкаваны чаравік.

І мне яго таксама дасталося,
Хапіла ўсім нам, парасткам тваім.
Аддаў жыццё, каб мірна тут жылося
І за зямлю, дзе зараз вось стаім.

Абараніў ты землі Беларусі,
Стаяў на смерць за Бранск і Кёнігсберг.
Апошні бой прыняў ва Усходняй Пруссіі,
Адтуль душа твая ўзнялася ўверх.

Лятае дзесь, за хмарамі і зоркамі.
Іх многа там, вайны былой ахвяр,
Анёлаў вартавых з вачыма зоркімі,
Што сцерагуць айчыну ад пачвар.

На дакументальным здымку штурм Кёнігсберга.
Фота інтэрнэт.https://www.stihi.ru/2017/03/13/12580

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017
Свидетельство о публикации №117031312580



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Я завітаю, хоць на хвілю,
пад твой, мая старонка, дах,
каб зноў адчуць, што ўсё асілю,
каб удыхнуць дзяцінства пах
каб зноў набрацца тваёй моцы,
прайшоўшы босай па раллі,
абмаладзіць свой твар у плёсах
святой вадзіцаю зямлі,
што даражэй за ўсё на свеце,
дзе ўсе карэньчыкі мае
мне прамянямі сонца свецяць,
калі іх нават не стае…
Я завітаю, як да маці,
Каб прытуліцца ўсім нутром,
З дарослай смагаю дзіцяці
Да тваёй цыцкі, родны дом…

P.S. Дом моего детства,
д. Золотеево, Зельвенского района,
Гродненской обл. Беларусь.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2015
Свидетельство о публикации №115061803259