Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2011

інтэрнэт іронія ісціна абыякавасць адзінота адзіноцтва Айчына анекдоты барацьба Беларусь Бог бязвінна загінуўшым у мінскім метро віншаванне вайна ваўчаня вера верлібр вершаплёцтва вершы вершы для дзяцей восень вясна гісторыя гандлярства горад грамадзянская лірыка графаманія грошы гумар гумарыстычныя вершы дзяржава дзяўчына дзяцінства думкі духоўнасць душа жыццё зіма захапленне казкі камунізм каханне каханьне каштоўнасці краіна лес лета людзі містыка маладосць мама мастацтва менталітэт мова музыка надзея народ натхненне небяспека ноч няволя пакуты пакуты душы памяці паэтаў парады харчавання парк патрыятызм пачуцці паэзія паэтам пейзажная лірыка пераклад пераклады вершаў песня прыгажосць прырода прытчы птушкі п’янства радзіма развіццё разважанні разважанне расстанне растанне релігія родная мова родны край роздум розум рэвалюцыя рэлігія рэчаіснасць сіла духу сакура самота санеты сатыра свабода смерць спакуса спачуванне старажытнасць сум сучаснасць сяброўкі таемнае талент талерантнасць таямніца творчасць тэракт у метро тэрарызм філасофія філясофія цела чалавек Чарнобыль шчасце экалогія юнацтва
Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Жахлівая восень, не меней зіма,
Толькі пакуты, толькі бяда,
Успаміны хвалююць і сэрца дрыжыць,
Але спадзяюся, што буду я жыць.

Восенню першы раз здрадзіла мне,
Тая, якую кахаў, больш за сябе,
Зіма. І вяртаецца ўсё як было,
Але ты мяркуеш, што я не тваё.

Бяда яе ў тым, што не бачыць яна,
Тых, хто кахае яе больш жыцця,
Не першым я быў, ня буду апошнім,
Гэта здарыцца з сябрам яе кожным.

Хачу грунтоўна ва ўсім памыляцца,
Я раю ёй бясконца закахацца,
І каб кахаў яе заўжды абраны,
Ня трэба, каб з'яўляліся новыя раны.

...Зімы засталося крышачку дзён,
Ад маіх пакутаў застанецца плён,
Наперадзе бачу сонечны час,
Вясна прыходзь, прыбягай да нас!



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Усё навакол здаецца нейкім дурным бязглуздым сном,
як быццам гэта было даўно,
ды і наогул не са мной ...
Паказалі па "скрыні" - ўдрукавалася ў мозг,
З'явілася ў свядомасці ў выглядзе вар'яцкіх сноў,
Якія мой розум выдае ў невядомай колькасці.
У дрэннай якасці
там мільгацяць ненавісныя мне асобы.
Яны адчыняюць усялякія мае страхі,
Яны выступаюць на сцэне і робяць мне гадасці...
І ўжо не ў стане зразумець, што ўвядзе мяне ў трызненне.
Ці то людзі,
што зараз ціснуць нудой з усіх бакоў,
Ці то прывідных мараў
Тонкі казачны шлейф,
што толькі пахам
ў памяці
Пакіне свой след...
Ды, і ў вогуле, няма таго, што хачу.
Можа, проста застацца свабоднай?
Паслаць ўсіх да чарцей?
Сцерці гэтую грань,
Што завецца мяжой
паміж явай і сном.
Тую рысу,
Што падзеліць геніяльнасць з вар'яцтвам,
Тую рысу, што не дасі пайсці мне за марай адной,
Каб падняцца над побытам шэрым,
Над забітым жыццем,
Што было сапсавана зайздросцю сяброў,

Над глумлівым жыццем,
У якім злостны вораг працягне мне руку...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Жывыя сьведкі застаюцца...
Праносяць праз гады
Каштоўных скарбаў рэчы
Усё, што зьбераглі дзяды.

Архівы, дакумэнты, кнігі –
Іх лёс у руках сыноў,
Якія мараць аб Радзіме
Ды памятаюць пра запавет дзядоў.

Праз сотні год у бацькоўскай хаце
Позірк свой ты прыпыні.
Адчуеш на сабе ўласна,
Як глядзяць маўкліва
сьведкі-вестуны.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Помні: жыццё адно у цябе толькі
А колькі ты паспеў зрабіць, колькі?

Што акрамя канапы бачыў?
Фота у Сеціве адзначыў?

З работы ідзеш дадому
Скідваеш усё на стому

А паспрабуй вырвацца
Паспрабуй нешта змяніць
Адчуй дух рыцарства
Пачні чалавекам быць

Засцялі канапу і прэч
З дому, да волі імкніся
Захапі толькі адну рэч:
Свабоднае сэрца, і біся

Біся з руцінай, з прадкам
Удыхні паветра свежае
Зрабі душы падзарадку
Зайдзі за гэтыя межы

Хопіць быці гароднінай
Мы людзі на большае годныя!