Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2011

інтэрнэт іронія ісціна абыякавасць адзінота адзіноцтва Айчына анекдоты барацьба Беларусь Бог бязвінна загінуўшым у мінскім метро віншаванне вайна ваўчаня вера верлібр вершаплёцтва вершы вершы для дзяцей восень вясна гісторыя гандлярства горад грамадзянская лірыка графаманія грошы гумар гумарыстычныя вершы дзяржава дзяўчына дзяцінства думкі духоўнасць душа жыццё зіма захапленне казкі камунізм каханне каханьне каштоўнасці краіна лес лета людзі містыка маладосць мама мастацтва менталітэт мова музыка надзея народ натхненне небяспека ноч няволя пакуты пакуты душы памяці паэтаў парады харчавання парк патрыятызм пачуцці паэзія паэтам пейзажная лірыка пераклад пераклады вершаў песня прыгажосць прырода прытчы птушкі п’янства радзіма развіццё разважанні разважанне расстанне растанне релігія родная мова родны край роздум розум рэвалюцыя рэлігія рэчаіснасць сіла духу сакура самота санеты сатыра свабода смерць спакуса спачуванне старажытнасць сум сучаснасць сяброўкі таемнае талент талерантнасць таямніца творчасць тэракт у метро тэрарызм філасофія філясофія цела чалавек Чарнобыль шчасце экалогія юнацтва
Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Плыву скрозь сумрак нерухомы,
Цярзае думка розум мой:
Знайсці свой свет, дагэтуль невядомы?
Ці захаваць душы маёй пакой?

Быць лепей, або жыць лепей?
Адказ адзін, і ён прасты!
Кідаешся ў вір свой глыбей,
Ці да зор будуеш у вышыню масты!

Зіхаціш як першы промень,
Свет людзям дорыш, як у начы ліхтар.
Ляціш як пякучы дым праз комін,
Даказваючы хто ў свеце гаспадар.

П’еш паветра перапоўніўшае грудзі,
Гатовы душу на кавалкі разарваць.
Нягледзячы на то, што кажуць людзі,
Ні мусіш ты нікому свабоду аддаваць!

Бо гэта першае, чаму вучыла маці:
“Ты вольны, сын, – казала мне яна.
Калі ў сэрдцы здоляеш свабоду захаваці,
Не пражывеш жыццё сваё дарма!

Любі радзіму як мяне, сыночак,”
Я памятаю матчыны слава.
Бо кожны адняць у цябе яе ахвочы,
Вось азірнуўся, а яе ўжо няма.

Радзіма як свабода, братка, -
Тлумачыу нехта мне з маіх сяброў.
Тады я зразумеў, што мала на ўвазе матка,
І цяпер да кропелькі крыві Радзіму бараніць гатоў!

Зазірнуўшы ў вочы небасхілу,
Абняушы ўсе твае лясы,
Я пракрычу, што мне ўсё пасілах,
І прыпаду я тварам да расы.

Расплюшчу вочы, ўстану я з кален,
І побач браты стануць!
Мы разам пабудуем свой эдэм,
Аб якім усе давно ужо мараць.

І нават калі я загіну,
Узняўшы горда свой твар.
Апошнюю надпіс пакіну:
Што ЖЫЎ!, а не БЫЎ!…твой змагар.



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Любiць Толiк памiдорык.
Без яго не выйдзе ў дворык.
I гаворыць каламбуры
Ён пра памiдорык буры.
Чырвоную накiнуў коўдру,
Каб быць падобным памiдору.
Памiдорык зацвiце,
Ён шчаслiвы ўжо iдзе.
Няма жаху, няма гора,
Калi столькi памiдораў!
Кiне cолi ў кiшэнь,
Памiдоркi есць увесь дзень.
А яму гаворыць Юля:
«Усяго смачней мая цыбуля!»
«Смак у цыбулькi нейкi горкi,
А ў памiдорчыкаў салодкi!»
У яго адна гамонка:
«Памiдор ды памiдорка».
Глядзiць – на небе ззяюць зоры.
Толiк кажа: «Памiдоры».
Iдзе дзядзечка Рыгор -
«Таўсматы вы, як памiдор!»
У парасяцi хвост-вяроўка,
А пятачок – як памiдорка.
Расце у лесе мухамор.
«Вось цiкавы памiдор».
На дрэва з дрэва скок вавёрка.
«Пастой, куды ты, памiдорка?
Не баюся нават бойкi,
Мае гранаты – памiдоркi!
Па калена мне i мора,
Мой карабель – памiдора».
Стаў збiрацца ён у горы:
«Цi растуць там памiдоры?»
Сустрэўся там яму грузiн:
«Ты на свеце не адзiн.
Зваць мяне Георгiй, Жора –
Памiдоравы абжора.
Пачастуйся пад язык
З памiдоркаю шашлык».
Кажа Толiк: «Сапраўды!
Няма лепшай смакаты!!!»
Заспявалi Толiк з Жорам:
«Генацвале памiдорам!»

გენაცვალე (генацвале)



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Час зьмяняе пачуцьці,словы,
Яркасьць фарбаў,усе размовы.
І кожны сон наш каляровы,
Адзіны вечны негатыў.

Рэфрэн
Больш ілжывых слоў ня трэба,
Толькі неба,толькі неба.
Я ўжо іншы і ты,напэўна,
Толькі неба,толькі неба.

І крочым мы,нябачнай сьцежкай,
Віно адліча гэты час.
А сэрцы б'юцца ды нясьпешна,
Ізноў шукаюць моўчкі нас.
?
Рэфрэн
Больш ілжывых слоў ня трэба,
Толькі неба,толькі неба.
Я ўжо іншы і ты,напэўна,
Толькі неба,толькі неба.

Я стаміўся ўжо,
Неба дапамажы.
Мабыць час не прайшоў,
Мы стаім на мяжы..

Рэфрэн
Больш ілжывых слоў ня трэба,
Толькі неба,толькі неба.
Я ўжо іншы і ты,напэўна,
Толькі неба,толькі неба.
Неба..



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Трымайцеся цвярозымі, як можна больш,
І не глядзі на тых, хто болей п'е,
Бо быць п'яным заўседы горш,
Калі яшчэ хапае на стале.

Калі ўсе п'юць, не трэба забывацца.
Чым меньш нап'ешся, тым табе лягчэй.
І прывідаў з жаданнямі нажрацца
Ты зможаш разглядзець сярод людзей.

Убачыш ты цвярозымі вачыма
Жаданні патаемныя сяброў.
З якой яны унутранай прычыны
Дзяўчатам наліваюць да вярхоў.

А як наліў, чаго ўжо залівацца??
Крыху адпі, і будзе ўсе акей.
Не алкаголем трэба праслаўляцца,
А пошукамі ісцінных людзей.