Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Таццяна Дзям'янава

Раiм наведаць паэтычную старонку Таццяны Дзям'янавай, якая была створана ў межах Нацыянальнага Паэтычнага Парталу.

На сайце Вы можаце знайсці звестки пра паэтку, пазнаёміцца з яе творамі, а таксама зазірнуць у персанальны блог Таццяны Дзям'янавай

інтэрнэт ісціна адзіноцтва анекдоты анёл багацце байкі бацькі Бог бязвінна загінуўшым у мінскім метро віншаванне вайна веды вера вершаплёцтва вершы вёска весялосць восень вясна гандлярства графаманія грошы гумарыстычныя вершы дзеці дзецям душа жанчына жанчынам жыццё зіма зайздрасць захапленне змаганне зоркі казкі каханне каштоўнасці кнігі крыўда лес любоў мабільны тэлефон маладосць маленства мама мана маўчанне маці музыка натхненне неба Новы год нянавісць пакуты пакуты душы памяці паэтаў памяць парады харчавання пачуцці паэзія паэтам пераклады вершаў песня поўня праўда прыгажосць прырода прытчы птушкі п’янства радзіма разважанні разлука расстанне растанне родная мова родны край рэчаіснасць сіла духу сакура самота санеты світанне сквапнасць словы смерць смяротнае пакаранне снегавік сталасць старасць сумленне сустрэча сэрца сяброўства талент творчасць тэрарызм удзячнасць усмешка успамін успаміны хлеб цяжарнасць чаканне чалавек шчасце экалогія
Сярэдняя: 4.5 (12 галасоў)

Сёння — ух — які мароз!
Недзе градусаў пад трыццаць!
Працінае аж да слёз,
Парам выдыху клубіцца!

Лезе ў шубу, шчыпле твар,
Правярае, як абуты.
Бы свавольны, грозны цар,
Па зямлі шыбуе люты...

Адчувае свой канец,
А здавацца не жадае.

Ды чаго дарма шалець?
Хай вясна на трон сядае!

1.03.2011



Сярэдняя: 4.9 (9 галасоў)

Сказаўшы “Досыць!” адзіноце,
Па шаўкатраў’ю, па расе,
Ідзе жанчына і жывоцік –
Свой найвялікшы скарб – нясе.

Усмешка – сонейкам на твары,
Хоць і не лашчыла жыццё:
Кахала моцна – а без пары.
Але – дзіцё! Яе дзіцё!

Яно ўнутры гуляе-б’ецца,
Чакае часу ў свеце жыць.
Яго маленечкае сэрца
Пужлівай птушачкай трымціць.

Мо там – дачка? А мо – сыночак?
Абраць бы лепшае імя!
А колькі дзён і колькі ночак
У светлых марах правяла!

Якім яе малютка будзе –
У год, у тры, у дваццаць пяць?
Ці неяк выб'ецца у людзі?
Ці будзе маці шанаваць?

Яна ўжо дзіцятка кахае!
Ажно пяе пад ёй зямля!
Ў руках жывоцік калыхае –
Нібы люляе немаўля!

Мо і глядзіць хто-небудзь скоса:
“Што, нагуляла – і адна?”
Але яна плыве па росах
Як прыгажунечка-вясна…

І што ёй плёткі і зласлоўе?
Яны развеюцца, як дым.
А вось напоўненнасць любоўю
Не параўнаецца ні з чым…

15.08.2010



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ён паміраў.
У кадры.
Сапраўды.
Не адлюстроўваў
Смерць –
Канаў рэальна.
І разам з ёй
Прымаў
І знак бяды
Ў сваё жыццё –
З канчаткам
Прадказальным.
Бы праракаў
Гульнёй
Уласны скон –
Іграў і боль,
І жах,
Сабе на гора.
Яшчэ не знаў,
Што так
Памрэ і ён –
Журботны крыж
Паэтаў
І акцёраў!
Бо, што ні верш –
Прароцтва
Трапны стрэл
І, што ні фільм -
Па лёсу –
Бумерангам.
І душыць сум:
“Як мала
Я паспеў!
А мне – гарэць
У полыме
Пад танкам…”
І ён гарыць
Паходняй
Уначы.
Палае сэрца
Болем
Невыносным.
Тут не ўратуюць
Лепшыя
Ўрачы,
Бо гэта –
Следства
Шчырага
Прароцтва.
Яно малюе
Будучыні
Свет
Па той, заданай
Творамі
Праграме,
І пакідае
Свой
Нябачны след,
Які кіруе
Лёсамі,
Шляхамі...

29.08.2010



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Туга. Адчай. Знямога. Скруха.
Паблізу — слёзы. Ледзь крані.
Не маю сіл навіны слухаць.
У смутку… нават камяні.

Страшэнны выбух. Дым атрутны.
Тэракт на станцыі метро.
Людскія целы,ногі,рукі…
І смерць. Гаротнае таўро.

Чаму? Нашто? Адкуль — такое?
За што і хто знішчае нас?
Бунтуе сэрца пад рукою.
Але… Ці будзе нам адказ?

У мокры твар скуголіць вецер,
Спрабуе высушыць тугу.
Хтось каментуе ў Інтэрнеце,
А я і мовіць не магу.

Іду туды, ўскладаю кветкі.
Раздрай, разгубленасць і жах.
Няўжо мы ўсе — марыянеткі
Ў пачвары-нелюдзі ў руках?

Ў вачах — скалечаныя целы.
І кветкі, кветкі, свечкі, све…
Боль працінае звар’яцелы.
У плачы стыне свет.

Ці ж мы ў закладніках у катаў?
Ці наша доля — жаль, выццё?
Але ж павінна быць адплата —
За кроў, за слёзы, за жыццё!

Няхай зямля ў іх пад нагамі
Пякельным полымем гарыць!
Людскі прысуд — не за гарамі.
І кары Божай не спыніць.

14.04.2011